شبيه اين تعبير را در روايت « ثقلين » نيز فرموده بودند و مشخّص بود كه مراد حضرت چه بود ؛ لذا برخى با جملاتى نظير « ان رجل ليهجر » « 4 » يا « غلب عليه الوجع » « 1 » مانع اين كار شدند . پيامبر ( ص ) از شنيدن اين جملات بسيار ناراحت شدند . معلوم است كه درد چنين جملاتى از درد شمشيرى كه بر فرق اميرالمؤمنين ( ع ) زده شد ، بسيار بيشتر بود . با گفتن اين جملهها ، اگر پيامبر ( ص ) چيزى هم مىنوشتند ، ديگر فايدهاى نداشت . به هر حال ، پيامبر ( ص ) در نهايت مظلوميّت از دنيا رفتند . سراسر مدينه ، غرق عزا بود . امّا عدّهاى كه قبلًا هم سابقهء توطئه داشتند ، در محلّى به نام « سقيفهء بنى ساعده » جمع شدند تا خليفهاى از ميان خودشان انتخاب كنند ، با اين كه از غدير خم بيش از هفتاد روز نگذشته بود و علاوه بر آن ، پيامبر ( ص )
هامش
( 4 ) . الإرشاد إلى معرفة حجج الله على العباد ، ج 1 ، ص 184 ؛ صحيح مسلم ، ج 3 ، ص 1259 ؛ مسند أحمد بن حنبل ، ج 1 ، ص 760 ؛ الطبقات الكبرى ، ج 2 ، ص 243 .
در نقل شيخ مفيد آمده است : پس از اين جريان ، عدّهاى تصميم گرفتند آن چه را پيامبر فرموده ، حاضر كنند . خدمت پيامبر آمدند و گفتند : آيا دوات و استخوان را بياوريم . پيامبر فرمودند : « أَ بَعْدَ الَّذِى قُلْتُمْ لَا وَ لَكِنِّى أُوصِيكُمْ بِأَهْلِ بَيْتِى خَيْراً ؛ آيا پس از آن چه گفتيد ؟ ( كنايه از اين كه با آن سخن ، ديگر نوشتن اين مطلب چه فايدهاى دارد ؟ ) نه ، امّا شما را به خوبى با اهل بيتم سفارش مىكنم . »
( 1 ) . الأمالى ( للمفيد ) ، ص 36 ؛ صحيح البخارى ، ج 4 ، ص 1612 و ج 5 ، ص 2146 و ج 6 ، ص 2680 ؛ صحيح مسلم ، ج 3 ، ص 1259 ؛ مسند أحمد بن حنبل ، ج 1 ، ص 719 .