مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — صفحة 192

ضربت على از عبادت جن و انس با ارزش‌تر بود . در نقل ديگرى آمده است كه فرمودند : « أَبْشِرْ يَا عَلِىُّ فَلَوْ وُزِنَ الْيَوْمَ عَمَلُكَ بِعَمَلِ جَمِيعِ أُمَّة مُحَمَّدٍ لَرَجَحَ عَمَلُكَ عَلَى عَمَلِهِمْ وَ ذَلِكَ أَنَّهُ لَمْ يَبْقَ بَيْتٌ مِنْ الْمُشْرِكِينَ إِلَّا وَ قَدْ دَخَلَهُ ذُلٌّ مِنْ قَتْلِ عَمْرٍو وَ لَمْ يَبْقَ بَيْتٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ إِلَّا وَ قَدْ دَخَلَهُ عِزٌّ بِقَتْلِ عَمْرٍو » « 3 » بشارت بر تو باد كه اگر عمل امروز تو را با اعمال تمامى امّت محمّد بسنجند ، عمل تو بر عمل آنان برترى خواهد يافت ؛ چرا كه با قتل عمرو ، هيچ خانه‌اى از خانه‌هاى مشركين نماند مگر آن كه ذلّت و خوارى به آن راه يافت و هيچ خانه‌اى از خانه‌هاى مسلمانان نماند مگر آن كه عزّت به آن وارد شد . در تاريخ آمده است كه چون على ( ع ) بر عمرو بن عبدود دست يافت ، سريعاً او را نكشت ، بلكه كمى صبر كرده و سپس او را به هلاكت رساند . برخى بر اين عمل على ( ع ) ايراد گرفتند . پيامبر ( ص ) فرمودند : دست نگه داريد كه على ، سبب توقّفش را مىگويد . وقتى پيامبر ( ص ) از على ( ع ) علّت را جويا شدند ، فرمودند : به مادرم دشنام داد و به صورتم آب دهان انداخت . ترسيدم مبادا انگيزه‌اى به جز نيّت الهى در اين عمل دخيل باشد ، پس صبر كردم و به‌خاطر خدا او را كشتم . « 1 »