و از نظر عقلى ، بديهى است كه هر كس افضل است ، بايد مقدّم باشد ، بويژه در امر مهمّى چون خلافت و ولايت و اگر براى اين قاعدهء كلّى ، غير از « آيهء احَقّيّت » دليلى نداشتيم ، كافى بود كه بدانيم از نظر قرآن و عقل ، اميرالمؤمنين ( ع ) خليفهء بلافصل پيامبر ( ص ) است :
افَمَنْ يَهْدى إِلَى الْحَقِّ أحَقُّ أنْ يُتَّبَعَ أمَّنْ لا يَهِدّى إلّا أنْ يُهْدى فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ
« 1 » آيا كسى كه هدايت به سوى حقّ مىكند براى پيروى شايستهتر است يا آن كسى كه خود هدايت نمىشود مگر آنكه هدايتش كنند ؟ شما را چه مىشود ، چگونه داورى مىكنيد ؟
دليل دوم : پيامبر گرامى ( ص ) به اقرار شيعه و سنّى طبق روايات متواتر ، هر كجا فرصتى به دست مىآوردند ، خلافت اميرالمؤمنين ( ع ) را گوشزد مىكردند . به طور متواتر از شيعه و سنّى نقل شده است كه وقتى آيهء « وَ انْذرْ عَشيرَتَكَ الأقْرَبينَ » « 2 » نازل شد ، پيامبر گرامى ( ص ) سران قوم خود را فرا خواندند و دعوت خويش را آغاز فرمودند و در همان جلسه كه در حقيقت ، اوّلين دعوت رسمى پيامبر گرامى ( ص ) بود ، اميرالمؤمنين ( ع ) را به طور علنى به خلافت منصوب كرده و فرمودند :
« إنَّ هذا أخى وَ وَصيّى وَ وَزيرى وَ خَليفَتى فيكُمْ » « 3 »
بهدرستى كه او ( على ) برادر و وصى و ياور و جانشين من در بين شما است .
هامش
( 1 ) يونس / 35
( 2 ) شعراء / 214 : « خويشاوندان نزديك را هشدار ده . »
( 3 ) الامالى للطوسى ، ص 581