مودّت به اهلبيت پيامبر ( ع ) نيز شاخهء ديگرى از محبّت الهى است ، چنانكه در آيهء ذوىالقربى بدان توصيه شده است .
با توجّه به نكات ذكر شده ، حبّ و بغض كه در روايات اسلامى اساس دين و ملاك ايمان دانسته شده است ، انگيزهاى درونى و صائقهاى قلبى است كه انسان را در عمل با دوستان خدا همراه مىسازد و با دشمنان دين به پيكار وا مىدارد . امام باقر ( ع ) فرمودند :
« إذَا أرَدتَ أن تَعلَمَ أنَّ فِيكَ خَيراً فَانظُر إلَى قَلبِكَ فَإن كانَ يُحِبُّ أهلَ طَاعَة اللهِ وَ يُبغِضُ أهلَ مَعصِيَتِهِ فَفِيكَ خَيرٌ وَ اللهُ يُحِبُّكَ وَ إِن كَانَ يُبغِضُ أهلَ طَاعَة اللهِ وَ يُحِبُّ أهلَ مَعصِيَتِهِ فَلَيسَ فِيكَ خَيرٌ وَ اللهُ يُبغِضُكَ وَ المَرءُ مَعَ مَن أحَبَّ » « 1 »
اگر مىخواهى بدانى كه در راه خير گام بر مىدارى ، پس به قلبت بنگر ! چنانچه دوستدار اولياى خداست و بغض گناهكاران در آن است ، بدان كه در تو خير است و خدا هم تو را دوست دارد . اما اگر در قلب تو كينهى اهل طاعت خدا و محبّت گناهكاران وجود داشته باشد ، در آن صورت در تو هيچ خيرى نيست و خدا تو را دشمن دارد و آدمى با كسى محشور مىشود كه او را دوست دارد .
همچنين ، امام صادق ( ع ) ملاك ديندارى را دوستى و دشمنى در راه دين معرفى كرده است ، آنجا كه مىفرمايد :
« كُلُّ مَن لم يُحّبُّ عَلَى الدّيِنِ وَ لَم يُبغِض عَلَى الدّينِ فَلَا دِينَ لَهُ » « 2 »
هر كسى كه دوستى و دشمنىاش در راه دين نباشد ، او را دينى نيست .
هامش
( 1 ) الكافى ، ج 2 ، ص 126
( 2 ) وسائل الشّيعة ، ج 2 ، ص 177