آتشت شكيبايى ورزيدم ، چگونه از لطف و كرامت تو توانم چشم پوشيد ؟ يا چگونه در آتش دوزخ آرام گيرم با اينكه به عفو و بخشش بىمنتهايت اميد دارم ؟ اى آقا و سرور و مولايم ! به راستى به عزتّت سوگند مىخورم كه اگر مرا با زبان گويا به دوزخ گذارى ، من در ميان اهل آتش مانند دادخواهان ناله مىكنم و بسى فرياد مىزنم و مانند آنكه عزيزى را گم كرده است ، از فراق تو زار زار مىگريم و به صداى بلند تو را مىخوانم كه اى ياور مؤمنان و اى منتهاى آرزوى عارفان و اى فريادرس فريادخواهان و اى محبوب دلهاى راستگويان و اى خداى عالميان . » « 1 » در مكتب تشيع براى اظهار دوستى به پيامبراكرم ( ص ) و امامان معصوم ( ع ) علاوه بر درود و صلوات بر پيامبر و آل او كه به عنوان امرى مستحب بدان سفارش شده است ، زيارتنامهها و ادعيهاى كه خواندن آنها در مرقد شريف آنان توصيه شده ، همه مملو از اظهار محبّت و دوستى به اولياى خدا و اظهار بيزارى و نفرين به دشمنان آنان است كه اين همه نمونههايى از مرتبهء زبانى تولّا و تبرّا است .
مرتبهء عملى تولّا و تبرّا كه نشانهء صدق مراتب قلبى و زبانى است ، اين است كه مسلمان دوستى و محبّتش را نسبت به خدا و اولياى او و نيز دشمنىاش را با دشمنان خدا و اولياى او ، در عمل نشان دهد . مصداق عملى تولّا و تبرّا انفاق و ايثار در راه اعلاى كلمهء الله و پيروى از راه و روش پيامبر ( ص ) و ائمهء طاهرين ( ع ) در جامعه است .
هامش
( 1 ) مصباح المتهجّد ، ص 847