ستمگر بر آنان مسلّط مىشوند و نيكان امت در نمازها ، دعاها و مجالس عمومى به درگاه خداوند دعا مىكنند كه گرفتارىهاى آنان رفع شود ، اما دعاى آنان مستجاب نمىشود و خداوند رحمت خود را از آنها مىگيرد .
پيامبراكرم ( ص ) بارها تأسف خود را از عمل نشدن به وظيفهء امر به معروف و نهى از منكر ميان مسلمانان ابراز مىداشتند و مىفرمودند : « روزى فرا مىرسد كه مردم امر به معروف و نهى از منكر را ترك مىكنند ، زمانى نيز مىرسد كه مردم به جاى اينكه امر به معروف و نهى از منكر كنند ، نهى از معروف و امر به منكر مىكنند ، در چنين روزگارى بلا و مصيبت همچون باران بر سر اين ملّت مىبارد . »
مصداق نهى از معروف و امر به منكر اين است كه عدهاى نه تنها خود در نماز جماعت شركت نمىكنند ، بلكه ديگران را هم از حضور در مسجد و شركت در نماز جماعت منع مىكنند . برخى خودشان خمس نمىدهند و مانع از آن مىشوند كه ديگران هم خمس بدهند . گروهى غيبت مىكنند ، در جامعه شايعه پراكنى مىكنند و آبروى ديگران را به خطر مىاندازند و ديگران را هم به انجام دادن اين اعمال ترغيب مىكنند . گاهى اوقات عدهاى از مردم ، از اداى وظيفهء امر به معروف و نهى از منكر هم جلوگيرى مىكنند .
پيامبراكرم ( ص ) در حديث ديگرى مىفرمايند :
« لَيسَ مِنَّا مَن لَم يَوَقّر الكَبيِر وَ يَرحَم الصَّغِير وَ يَأمُر بِالمَعرُوف وَ يَنهَ عَنِ المُنكَر » « 1 »
از ما نيست كسى كه به بزرگتر احترام نگذارد ، به كوچكتر مهربانى نورزد و به وظيفهى امر به معروف و نهى از منكر عمل نكند .
هامش
( 1 ) عوالى اللآلى ، ج 1 ، ص 108