انسانهايى كه به دنبال به دست آوردن مال حلال هستند ، افرادى كه پُست و مقام را براى خدمت به مردم مى پذيرند و از آن ، براى ستم به آنان استفاده نمىكنند و اشخاصى كه رذيلتهاى اخلاقى را از خود دور مىكنند و به كسب فضيلتها مىپردازند ، بر نفس خود مسلّط و به جهاد اكبر مشغول هستند .
حضرت على ( ع ) مىفرمايند :
« وَ اللهِ لَأن أبِيتَ عَلَى حَسَكِ السَّعدَانِ مُسَهَّداً او اجَرَّ فِى الأغْلَالِ مُصَفَّداً أحَبُّ إِلَىَّ مِن أن ألقَى اللهَ وَ رَسُولَهُ يَومَ القِيَامَة ظَالِماً لِبَعضِ العِبَادِ . . . وَ اللهِ لَو اعطِيتُ الأقَالِيمَ السَّبعَة بِمَا تَحْتَ أفلَاكِهَا عَلَى أنْ أعصِىَ اللهَ فِى نَملَة أسلُبُهَا جُلْبَ شَعِيرَة مَا فَعَلتُهُ » « 1 »
به خدا قسم اگر تمام شب را بر روى خارهاى سَعدان به سر ببرم و يا با غل و زنجير به اين سو يا آن سو كشيده شوم ، خوشتر دارم تا خدا و پيامبرش را در روز قيامت در حالى ملاقات كنم كه به بعضى از بندگان ستم كرده باشم . . . به خدا سوگند اگر هفت اقليم را با آنچه در زير آسمانهاست به من دهند تا خدا را نافرمانى كنم كه پوست جويى را از مورچهاى ناروا بگيرم ، چنين نخواهم كرد .
علاوه بر موارد ذكر شده ، در شرايط كنونى مىتوان حضور در صحنهء مسائل اجتماعى و سياسى جامعهء اسلامى و تلاش در راه صدور فرهنگ انقلاب اسلامى را از مصاديق جهاد در اسلام دانست .
حضور در صحنه به معناى اين است كه مسلمانان نسبت به مسائلى كه در جامعهء آنان اتفاق مىافتد ، احساس مسؤوليت كنند و هميشه مراقب باشند تا
هامش
( 1 ) نهج البلاغه ، خطبه 224