قرآن شريف در زمينهء برادرى و اتّحاد مىفرمايد :
وَ اعتَصِمُوا بِحَبلِ اللهِ جَميِعاً وَ لَا تَفَرَّقُوا وَ اذكُرُوا نِعمَتَ اللهِ عَلَيكُم إِذ كُنتُم أعدَاءً فَألَّفَ بَينَ قُلُوبِكُم فَأصبَحتُم بِنِعمَتِهِ إِخوَاناً وَ كُنتُم عَلَى شَفَا حُفرَة مِنَ النَّارِ فَأنقَذَكُم مِنهَا كَذَلِكَ يُبَيّنُ اللهُ لَكُم آيَاتِهِ لَعَلَّكُم تَهتَدُونَ « 1 » و همگان دست در ريسمان خداوند زنيد و پراكنده نشويد و از نعمتى كه خدا بر شما ارزانى داشته است ، ياد كنيد ؛ آن هنگام كه دشمن يكديگر بوديد و او دلهايتان را به هم مهربان ساخت و به لطف او برادر شديد و بر لبهى پرتگاهى از آتش بوديد ، خدا شما را از آن برهانيد . خدا آيات خود را براى شما اين چنين بيان مىكند ، شايد هدايت يابيد .
در تفسير اين آيهء شريفه ، گروهى معتقدند كه منظور از ريسمان الهى ، دين اسلام است . همه به دين اسلام بگرويد و با هم متّحد باشيد و تفرقه را كنار بگذاريد . در قسمت بعد آيه به عربها مىگويد كه متذكر اين باشيد كه شما بر لب گودال آتش بوديد ، اختلاف شما باعث شده بود كه در لبهء گودال آتش قرار بگيريد و پروردگار عالم با دين اسلام شما را متحد و برادر كرد . اگر در جامعهاى اتحاد و همدلى وجود نداشته باشد و اختلاف طبقاتى ميان افراد آن باشد و مردم هم بدون توجه به نيازهاى ديگران فقط به فكر خود باشند ، چنين جامعهاى در مسير نابودى قرار مىگيرد و اختلاف براى آن جامعه درهاى از آتش است ؛ درهاى كه درون آن آتش ، فلاكت و نابودى است .
در جامعهاى كه افراد خمس و زكات اموالشان را ندهند ، اختلاف طبقاتى
هامش
( 1 ) آل عمران / 103