است . خداوند در سورهء بقره كه ويژگىهاى انسانهاى پرهيزگار را بر مىشمرد ، مىفرمايد :
الَّذِينَ يُؤمِنُونَ بِالغَيبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلوة وَ مِمَّا رَزَقنَاهُم يُنفِقُونَ
« 1 » آنان كه به غيب ايمان مىآورند و نماز مىگزارند و از آنچه روزيشان دادهايم ، انفاق مىكنند .
در اين آيهء شريفه يكى از ويژگىهاى مؤمنان ، انفاق در راه خداوند شمرده شده است ، زيرا مؤمن مردم گراست ؛ همانطور كه به خود و خانوادهاش مىانديشد ، به نيازهاى مردم جامعهء خود نيز فكر مىكند و از علم ، قدرت ، مقام ، شخصيّت ، قدم ، زبان ، قلم و مال خود در راه خدمت به مردم جامعه استفاده مىكند . در اين آيهء شريفه به جاى لفظ زكات ، انفاق آورده شده است و مىتواند معناى زكات را هم در بر داشته باشد ؛ زيرا در قرآن كريم در برخى آيات لفظ زكات و در برخى ديگر انفاق آمده است .
قرآن كريم در آيات متعددى به انفاق در راه خداوند سفارش كرده و ترك آن را موجب نابودى جامعه دانسته است . از جمله در سورهء بقره آمده است :
وَ أنفِقُوا فِى سَبيِلِ اللهِ وَ لَا تُلقُوا بِأيدِيكُم إِلَى التَّهلُكَة وَ أحسِنُوا إِنَّ اللهَ يُحِبُّ المُحسِنيِنَ
« 2 » در راه خدا انفاق كنيد و خويشتن را به هلاكت ميندازيد و نيكى كنيد كه خداوند نيكوكاران را دوست دارد .
اين آيه گرچه در ذيل آيات جهاد آمده است ، ولى يك حقيقت كلى و اجتماعى را مىتوان از آن استفاده نمود و آن اينكه انفاق به طور كلى سبب
هامش
( 1 ) بقره / 3
( 2 ) بقره / 195