بدانيد كه هرگاه چيزى به غنيمت گرفتيد ، خمس آن از آنِ خدا و پيامبر و خويشاوندان و يتيمان و مسكينان و در راهماندگان است . . .
بعضى از فرقههاى اسلامى كه خمس را در زمرهء فروع دين به شمار نمىآورند ، بر اين عقيدهاند كه اين آيهء شريفه منحصراً مربوط به غنايمى است كه در جنگ با كافران نصيب مسلمانان مىشود . به عبارت ديگر ، چنانچه از طريق جنگ با كافران اموالى به دست مسلمانان برسد ، به آن خمس تعلق مىگيرد . آنان معتقدند كه سهم خداوند تشريفاتى است و پرداخت آن ميسر نيست . سهم پيامبر اكرم ( ص ) نيز با رحلت ايشان از بين مىرود . منظور از « لِذِى القُربَى » در اين آيه ، حضرت زهرا ( س ) و همسران پيامبر اكرم ( ص ) هستند كه با فوت ايشان سهم آنان نيز از بين مىرود . بنابراين ، آيهاى كه دربارهء خمس در قرآن آمده است ، در زمان پيامبر اكرم ( ص ) و خانوادهء ايشان مصداق پيدا مىكرده است و به زمانهاى ديگر ارتباطى ندارد .
در ميان فرقههاى اسلامى ، شيعه معتقد است موضوع خمس كه در قرآن مطرح شده ، براساس گفتار امامان معصوم ( ع ) فقط به غنيمتهاى جنگى مربوط نمىشود و اگر شخصى اضافه بر نياز يك سال خود و خانوادهاش اموالى به دست بياورد ، بايد خمس آن را بدهد . بنابر اعتقاد شيعه ، خمس اموال بعد از پيامبراكرم ( ص ) و ائمهء اطهار ( ع ) به نايبان آن بزرگواران ؛ يعنى مجتهدان جامعالشّرايط و علماى دين تعلّق مىگيرد تا از اين طريق بتوانند جامعهء اسلامى را اداره كنند .
خمس به حكومت اسلامى تعلّق دارد و حكومت هم مخصوص خداوند و كسانى است كه از سوى پروردگار تعيين مىشوند ؛ يعنى پيامبراكرم ( ص ) و ائمهء طاهرين ( ع ) و در زمان غيبت امام دوازدهم ( عجّل الله تعالى فرجه ) ، نايبان و
اسلام، آيين رستگارى (فارسى) — صفحة 210
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٢١٠