1 - 4 نماز جماعت
دربارهء نماز جماعت آيات و روايات فراوانى وارد شده است . بنابر نظر مفسران قرآن ، آياتى كه در آنها امر به اقامهء نماز شده است ، اشاره به نماز جماعت دارند ، زيرا اقامهء صلوهء به معناى زنده نگهداشتن نماز و برپاداشتن آن در اجتماع مسلمان است و در برخى از آيات ، شواهد روشنترى در اين زمينه وجود دارد . به عنوان نمونه در سورهء بقره مىفرمايد :
وَ أقيِمُوا الصَّلَوة وَ آتُوا الزَّكَوة وَ اركَعُوا مَعَ الرَّاكِعيِنَ
« 1 » و نماز را بر پا داريد و زكات بدهيد و با ركوع كنندگان ركوع كنيد .
شخصى كه نماز را به صورت فُرادا و با حضور قلب بهجا مىآورد و مستحبّات و تعقيبات نماز را نيز انجام مىدهد ، مىتوان گفت نماز خوانده ، ولى آن را اقامه نكرده است و در فرهنگ قرآنى چنين نمازى كامل نيست ؛ نماز بايد در مسجد ، در ميان مردم و با جماعت خوانده شود . نماز بايد در اجتماع مسلمانان زنده و پويا باشد . نماز جماعت يك شعار است و اين شعار بايد زنده نگه داشته شود .
همچنين در باب نماز جماعت و اهميّت آن ، احاديث فراوانى از پيامبر اسلام ( ص ) و ائمهء اطهار ( ع ) نقل شده است . مضمون احاديث اين است كه اگر شخصى بدون دليل نماز جماعت را ترك كرد ، با او همنشينى ، معاشرت و داد و ستد نكنيد و با او پيوند ازدواج نيز برقرار ننماييد . و در مقابل ، كسانى كه به نماز و نماز جماعت اهميّت مىدهند و آن را برپا مىدارند را داراى مقام و منزلت بالايى دانسته و گرامى داشته است .
هامش
( 1 ) بقره / 43