تخطي إلى المحتوى الرئيسي

اسلام، آيين رستگارى (فارسى) — صفحة 163

مساهمون:

ص١٦٣
يكى از بزرگان مورد اعتماد ، اين حكايت را از يك كتاب روايى نقل مىكرد ، اينجانب روايت را شخصاً نديدم ، ولى به اعتماد آن شخص بازگو مىكنم : « شخصى براى سفر تجارتى خدمت امام صادق ( ع ) رسيد و از ايشان طلب استخاره كرد . امام ( ع ) جواب استخاره را به‌گونه‌اى فرمودند كه از آن برداشت مىشد كه رفتن به آن سفر مطلوب نيست . آن شخص بدون اعتنا به استخاره به سفر رفت . از قضا در آن سفر سود فراوانى به دست آورد . او با شگفتى فراوان به خدمت امام صادق ( ع ) رسيد و گفت : اى فرزند رسول خدا ! من براى سفر تجارى نزد شما استخاره كردم و بد آمد ، ولى بدون توجّه به استخاره به مسافرت رفتم و در اين سفر سود سرشارى نصيب من شد . امام ( ع ) فرمودند : به خاطر دارى كه در فلان منزل خسته بودى ؟ نماز را اوّل وقت نخواندى ، به بعد موكول كردى ، خوابت برد و صبح ديدى كه نمازت قضا شده است و اين كار را از روى عمد هم انجام ندادى ؟ آن شخص جواب داد : آرى به خاطر دارم ! امام صادق ( ع ) فرمودند : اگر خداوند تمام دنيا را هم به تو بدهد ، خسارت ناشى از فوت آن نماز جبران نمىشود . »

1 - 3 آداب نماز

آداب نماز بر دو قسم است : آداب ظاهرى و آداب باطنى . آداب ظاهرى آن است كه نمازگزار بايد آن را در ظاهر رعايت كند . از جمله اين كه نمازگزار بدن خود را در حالت سكون و آرامش قرار دهد ، به اطراف خود نگاه نكند و نگاه خود را از محل سجده برندارد و هيچ حركتى غير از اعمال نماز انجام ندهد . در حالت كسالت و خواب‌آلودگى و در حال سنگينى