رشوه
مسأله 119 - از گناهانى كه در حدّ كفر است رشوه خوارى است . پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم در اين زمينه فرمودند :
« ايَّاكُمْ وَ الرِّشْوَة فَانَّها مَحْضُ الْكُفْرِ وَ لا يَشُمُّ صاحِبُ الرِّشْوَةِ ريحَ الْجَنَّة » . « 1 » « پرهيز كنيد از رشوه چرا كه كفر محض است و رشوه دهنده رايحهء بهشت را نخواهد شنيد » .
معناى آن اين است كه چيزى بگيرد و حقّى را از بين ببرد يا ناحقّى را حقّ كند . و اين رشوه مختص به قضاوت نيست بلكه هر كس به ازاى اثبات باطل يا نابودى حقّ چيزى بگيرد رشوه و حرام است .
مسأله 120 - رشوه دادن و رشوه گرفتن و دلّالى در رشوه و مانند آن حرام است و پيامبر همهء آنها را مورد لعن قرار داده است .
« الرَّاشى وَ الْمُرْتَشى وَ الْماشى بَيْنَهُما مَلْعُونُون » . « 2 » « رشوه دهنده و رشوه گيرنده و واسطهء بين آنان ، از نفرين شدگان هستند » .
مسأله 121 - اگر براى ترس از كارشكنى به كسى چيزى دهنده رشوه و حرام است ولى براى دهندهء رشوه حرام نيست .
مسأله 122 - اگر براى تشويق و ترغيب در اثبات حقّى يا از بين بردن باطلى به كسى چيزى دهند رشوه نيست و مانعى ندارد .
مسأله 123 - اگر به كسى كه كارى را بايد انجام دهد ، نظير كارمندى كه در وقت ادارى بايد كارى را انجام دهد چيزى بدهند براى گيرنده حرام است ولى دهنده اگر مجبور باشد مانعى ندارد ، نظير اينكه اگر آن را ندهد كارش انجام نمىشود .
مسأله 124 - اگر كارمند ادارهاى كارى را كه مربوط به او نيست و يا در وقت غير ادارى انجام دهد و
هامش
( 1 ) - بحار الانوار ، ج 104 ، ص 274 ، باب 7 ، ح 12 .
( 2 ) - بحار الانوار ، ج 104 ، ص 274 ، باب 7 ، ح 9 .