دروغ
مسأله 102 - از گناهان بزرگ در اسلام دروغ است و معناى آن فريب ديگران است به چيزى كه در نظر او واقعيت ندارد و قرآن شريف به طور مؤكّد سلب ايمان از دروغگو نموده است :
« انَّما يَفْتَرِى الكَذِبَ الَّذين لايُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّه » .
« 1 » « تنها كسانى دروغپردازى مىكنند كه به آيات خدا ايمان ندارند » .
بلكه در روايات آمده است كه دروغگو دشمن خداست و آن اقسامى دارد :
الف ) نسبت دروغ دادن به پيامبران گرامى و ائمّهء طاهرين عليهم السلام و اين قسم از دروغ كه بدعت به آن مىگويند شديدترين عذاب الهى را دارد و از همهء اقسام دروغ بزرگتر و از اكبر كبائر است مخصوصاً اگر سبب گمراهى كسى شود .
ب ) دروغ مفسده آميز نظير دروغى كه روابط بين دو مسلمان را تيره كند و نظير دروغى كه آبروى كسى را ببرد و نظير دروغى كه كسى را در خطر اندازد و مانند اينها .
و قدر متيقن از آيات و رواياتى كه در مذمت دروغ است همين قسم از دروغ مىباشد .
ج ) نسبت دادن عيبى به كسى كه آن عيب را نداشته باشد نظير نسبت زنا به زن عفيفه و يا مرد عفيف و نظير نسبت سرقت به كسى كه سرقت نكرده باشد و نظير اينها ، و به آن تهمت هم مىگويند و اين قسم علاوه بر اينكه دروغ است غيبت نيز مىباشد و در روايات آمده است كسى كه تهمت بزند در روز قيامت او را بر تپهاى از چرك و خون كه صورت برزخى آن تهمت است نگاه مىدارند تا مردم از حساب فارغ شوند .
د ) دروغى كه مفسده آميز نباشد نظير تعريف بى جا از خود يا ديگران و نظير اظهار محبت و ارادت به كسى كه محبت و ارادت به او ندارد و مانند اينها ، و حرمت اين قسم دروغ نزد فقها مسلم است و از آيات و روايات نيز به خوبى استفاده حرمت مىشود .
هامش
( 1 ) - نحل / 105 .