احكام نذر و عهد و قسم
مسأله 2178 - نذر آن است كه انسان بر خود واجب كند كه كار خيرى را براى خدا به جا آورد ، يا كارى را كه نكردن آن بهتر است براى خدا ترك نمايد .
مسأله 2179 - نذر بايد با زبان گفته شود و قصد آن در دل كافى نيست و لازم نيست آن را به عربى بگويد ، و اگر بگويد چنانچه مريض من خوب شود هزار تومان به فقير مىدهم نذر او صحيح است .
مسأله 2180 - نذر كننده بايد مكلّف و رشيد باشد و آن كار براى او مقدور باشد و به اختيار و قصد خود نذر كند بنابراين نذر كردن كسى كه او را مجبور كردهاند يا به واسطهء عصبانى شدن بىاختيار نذر كرده صحيح نيست و همچنين سفيه و كسى كه حاكم شرع او را از تصرّف در اموالش منع كرده است نذرهاى مربوط به اموالشان صحيح نيست .
مسأله 2181 - نذر زن احتياج به اجازه شوهر ندارد و همچنين نذر فرزند احتياج به اجازه پدر و مادر ندارد ولى اگر مزاحم حقوق شوهر شد يا مايهء آزار پدر يا مادر شد ، نذر آنها باطل مىشود حتّى اگر آنها قبلًا اجازه داده باشند .
مسأله 2182 - اگر نذر كند كه كار مباحى را انجام دهد يا ترك نمايد ، اگر انجام آن از جهتى بهتر باشد مثلًا نذر كند در اطاق خلوتى نماز بخواند چون حضور قلب پيدا مىكند ، نذر او صحيح است و نيز اگر ترك آن از جهتى بهتر باشد مثلًا براى اينكه دود مضر است نذر كند كه آن را استعمال نكند نذر او صحيح مىباشد .
مسأله 2183 - اگر نذر كند عملى را انجام دهد ، بايد همانطور كه نذر كرده به جا آورد پس اگر نذر كند كه وقتى مريض او خوب شد صدقه بدهد ، چنانچه پيش از آنكه خوب شود صدقه را بدهد كافى نيست .
مسأله 2184 - هرگاه نذر كند كار خيرى را انجام دهد ولى وقت و مقدار آن را معيّن نكند ، مثلًا نذر كند كه نماز بخواند و مقدار و خصوصيات آن را معيّن نكند خواندن يك نماز دو ركعتى كافى است .