چهارم : در وقت به كار بردن اسلحه نام خدا را ببرد ولى اگر فراموش كند يا مسأله را نداند اشكال ندارد .
پنجم : وقتى به حيوان برسد كه مرده باشد و چنانچه وقتى برسد كه حيوان جان دارد بايد آن را ذبح كند .
مسأله 2167 - اگر دو نفر حيوانى را شكار كنند ، و يكى از آنان مسلمان و ديگرى كافر باشد ، يا يكى از آن دو نام خدا را نبرد آن حيوان حلال نيست .
مسأله 2168 - اگر بعد از آنكه حيوانى را تير زدند ، مثلًا از كوه پرت شود يا در آب بيفتد و انسان بداند كه حيوان به واسطهء تير و پرت شدن از كوه يا افتادن در آب جان داده ، حلال نيست .
مسأله 2169 - اگر به واسطه شكار كردن حيوان دو نيم شود ، چنانچه وقتى برسد كه حيوان جان داده است هر دو قسمت حلال است امّا اگر حيوان زنده است چنانچه وقت براى سر بريدن دارد آن قسمتى كه در آن سر نيست حرام است و آن قسمت ديگر حلال است اگر آن را ذبح كند .
شكار با سگ
مسأله 2170 - اگر سگ شكارى حيوان وحشى را شكار كند ، با شش شرط پاك است و اگر حلال گوشت باشد حلال نيز مىشود .
اوّل : سگ را براى شكار تربيت كرده باشند .
دوّم : كسى او را براى شكار بفرستد و اگر از خودش برود فايده ندارد .
سوّم : فرستنده مسلمان باشد خواه زن باشد يا مرد ، بالغ باشد يا غيربالغ ، شيعه باشد يا سنى ، ولى بايد ناصبى نباشد .
چهارم : وقت فرستادن سگ ، نام خدا را ببرد ولى اگر از روى فراموشى يا ندانستن مسأله آن را ترك كند اشكال ندارد ، و اگر وقت فرستادن سگ ، نام خدا را نبرد و پيش از آنكه سگ به شكار برسد نام خدا را ببرد حلال است .
پنجم : شكار به واسطهء زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد ، پس اگر سگ شكار را خفه كند يا شكار از دويدن يا ترس بميرد حلال نيست .
ششم : كسى كه سگ را فرستاده وقتى برسد كه شكار جان داده باشد امّا اگر وقتى برسد كه شكار جان دارد بايد آن را ذبح كند .