مسأله 2185 - اگر نذر كند روز معيّنى را روزه بگيرد و بدون عذر در آن روز مسافرت كند روزهء آن روز بر او واجب نيست و قضا و كفّاره نيز ندارد و همچنين است اگر عذرى براى او پيدا شود مثل اينكه مريض شود يا زن حيض شود .
مسأله 2186 - اگر انسان بدون عذر به نذر خود عمل نكند بايد كفّاره بدهد و كفّارهء آن كفّاره قسم است ( ده فقير را سير نمايد يا بپوشاند و اگر نتواند بايد سه روز روزه بگيرد ) مگر آنكه براى تخلّف نذر ، كفّارهاى معيّن كند كه در صورت تخلّف همان چيز بر او واجب مىشود .
مسأله 2187 - كسى كه نذر كرده عملى را ترك كند ، اگر از روى فراموشى يا ناچارى يا اشتباه آن عمل را انجام دهد كفّاره بر او واجب نيست .
مسأله 2188 - اگر به واسطهء نذر چيزى بر ذمّهء او آمده باشد و بميرد لازم نيست ورثه آن نذر را ادا كنند گرچه ميّت را برى الذمّه كردن بسيار شايسته است ، ولى اگر چيز معيّنى را نذر كرده ، بايد ورثه آن را به مصرف نذر برسانند .
مسأله 2189 - هر چيز معيّنى كه نذر روى آن آمده باشد نماء آن هم جزو نذر است مثلًا گوسفندى را كه براى صدقه يا براى يكى از امامان و مانند اينها نذر كردهاند پشم ، شير ، بچهء آن و مقدارى كه چاق مىشود جزو نذر است ، مگر آن كه فقط گوشت آن را نذر كرده باشند .
مسأله 2190 - اگر براى امام عليه السلام يا امامزاده و مانند آن نذر كند ، همانگونه كه مىتواند به مصارف حرم برساند ، مىتواند با قصد اينكه براى آن امام عليه السلام باشد در مطلق كارهاى خير مصرف كند .
مسأله 2191 - هرگاه نذر كند كارى را انجام دهد چنانچه معلوم شود كه آن كار مورد نداشته است يا مورد آن از بين رفته است ، مثلًا نذر كند كه اگر مريض او خوب شود عملى را انجام دهد بعد معلوم شود كه پيش از نذر كردن مريض خوب شده ، يا مالى را نذر جبهه كند ولى جنگ تمام شود ، عمل كردن به آن نذر لازم نيست .
مسأله 2192 - هرگاه پدر يا مادرى نذر كند دختر خود را به سيّد شوهر دهد نذر آنها اعتبارى ندارد ، و هنگامى كه دختر به حدّ بلوغ رسيد اختيار با خود اوست .
مسأله 2193 - هيچ فرقى بين نذر و عهد نيست مگر در تلفّظ ، مثلًا اگر بگويد با خدا عهد مىكنم كه هر شب نماز شب بخوانم يا اگر مريض من خوب شد هزار تومان صدقه مىدهم ، به آن عهد مىگويند و اگر بگويد با خدا نذر مىكنم كه هر شب نماز شب بخوانم يا با خدا نذر مىكنم كه
رساله توضيح المسائل (پانزدهم 1389ش) (فارسى) — صفحة 347
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٣٤٧