احكام قرض
قرض دادن از كارهاى مستحبّى است كه در آيات قرآن و اخبار ، راجع به آن زياد سفارش شده است . از پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم روايت شده كه هركس به برادر مسلمان خود قرض بدهد مال او زياد مىشود و ملائكه بر او رحمت مىفرستند و اگر با بدهكار خود مدارا كند ، بدون حساب و به سرعت از صراط مىگذرد ، و كسى كه برادر مسلمانش از او قرض بخواهد و بدون عذر ندهد ، بهشت بر او حرام مىشود .
مسأله 1830 - در قرض لازم نيست صيغه بخوانند بلكه اگر چيزى را به نيّت قرض به كسى بدهد و او هم به همين قصد بگيرد ، صحيح است .
مسأله 1831 - در قرض بايد مقدار و مدّت و جنس روشن باشد و نيز قرض دهنده و گيرنده هر دو بايد رشيد باشند و ممنوع از تصرّف در اموال خود نباشند و اين كار رااز روى اراده و قصد انجام دهند .
مسأله 1832 - اگر در قرض شرط كنند كه در وقت معيّن آن را بپردازند ، پيش از رسيدن آن وقت لازم نيست طلبكار قبول كند ، ولى اگر تعيين وقت فقط براى همراهى با بدهكار باشد چنانچه پيش از آن وقت هم قرض را بدهند بايد قبول نمايد .
مسأله 1833 - اگر در قرض براى پرداخت آن مدّتى قرار دهند ، طلبكار پيش از تمام شدن آن مدّت نمىتواند طلب خود را مطالبه نمايد ، ولى اگر مدّت نداشته باشد ، طلبكار هر وقت بخواهد مىتواند طلب خود را مطالبه نمايد .
مسأله 1834 - هرگاه طلبكار طلب خود را در موقعى كه حقّ دارد ، مطالبه كند ، بدهكار بايد فوراً آن را بپردازد و تأخير آن گناه است ، ولى اگر بدهكار غير از خانهاى كه در آن نشسته و اثاث و لوازم منزل و چيزهاى ديگرى كه به آن احتياج دارد و در شأن او نيز هست ، چيزى نداشته باشد ، طلبكار بايد صبر كند و نمىتواند او را مجبور كند كه چيزهاى مورد احتياجش را بفروشد ، امّا بدهكار بايد براى پرداخت بدهى خود تلاش كند و از طريق كسب و كار يا راههاى مشروع ديگر چيزى به دست آورده و بدهى خود را بپردازد .