« به آن افسر بيشتر توجه كن كه با سربازانت مواسات كند و در انتظام معيشت و زندگى آنان بذل مساعى نمايد . . .
« براى قضاوت ميان مردم هم بهترين مردم را انتخاب كن ! آن كه با ظرفيت بوده حوادث او را به تنگنا نيفكند و طرفين نزاع او را مجبور به حكم به ناحق نسازند و همواره اهل لغزش نباشد ، و چون حقيقت را بشناسد از برگشت عقيدهاش و پىگيرى حقيقت ناراحت نباشد ، روح طمّاح نداشته باشد تا آزادانه بينديشد ، و به مختصر تحقيق قانع نشده تا آخرين حد امكان بررسى نمايد در شبهات و موارد مشتبه فورا راى ندهد و بيش از هر كسى به دنبال استدلال و برهان باشد ، از رفت و آمد نزاعگران ناراحت نشده بيش از همه تحمل كشف مطالب را داشته باشد . . . و بدان كه اين قبيل قضات كم هستند و با تمام اين خصوصيات خودت هم بايد بسيار رسيدگى نموده قضاوتش را بررسى كنى . آنقدر به او حقوق بده كه ديگر احساس كمبود نكند و چندان احتياج به مردم نداشته باشد . به حدى او را نزد خودت مقرب نما تا ديگر خواصت به فكر عقبزدن او نباشند تا از سعايت ديگران نزد تو ايمن بوده به خاطر ترس از سعايتگران حقيقت را زير پا نگذارده و به اين مطلب خيلى اهميت بده كه اين دين مدتها به دست ناپاكان و اشرار گرفتار بوده كه به هوس كار مىكردند و دين را وسيله دنيا كرده بودند . . .
« سفارش ديگرم را درباره تجار و صاحبان صنايع بپذير و دربارهء آنها به خوبى سفارش كن . آنها كه در جايى ماندهاند و به تجارت اشتغال دارند ، و با آنها كه در رفت و آمدند ، و يا آنها كه با نيروى بدنى فعاليت مىكنند . اينها همه زير بناى منافع و آسايش كشور تواند .
مقدمه اى بر امامت (فارسى) — صفحة 122
مساهمون: الشيخ محمد علي الگرامي القمي
ص١٢٢