تصميم خودش را گرفت و رفت جلو و خم شد كه آن را بردارد كه ناگاه انشراح كل عالم و باز شدن ديد برزخى براى او رخ داد . روايتى مشابه اين جريان است كه محمد بن مسلم ثقفى خدمت امام صادق ( ع ) آمد و عرض كرد كه : مرا نصيحت كن . حضرت فهميد عيب و ايرادش چيست ، فرمود : « تواضع لله ؛ براى خدا تواضع كن » . محمد بن مسلم انسان متشخصى بود و براى همه قابل احترام بود . از فردا يك سبد خرما مىبرد و در جلوى مسجد خرما مىفروخت . اقوام وخويشان به او مىگفتند : تو آبروى ما را با اين كار ميبرى ، اين چه كارى است كه مىكنى ؟ ولى حرفهاى آنها تأثيرى دربرابر دستور امام ( ع ) نداشت و به كار خود ادامه مى داد . او فهميده بود كه حضرت چيزى در او تشخيص داده بود كه بايد تواضع كند . در روايت آمده است كه از امام دربارهء ذكر سؤال كردند ، حضرت در جواب فرمود :
« ليس الذكر سبحان الله و الحمد لله و لا إله إله لله و الله اكبر » .
بله ، ذكر مفيد است ولى كافى نيست . ذكر اين است كه انسان هنگام بروز معصيت ، به ياد خدا باشد و از معصيت خوددارى كند . ذكر الله على كل حال . صبر هم اين نيست كه انسان لفظاً آن را براى خودش زمزمه كند ، بايد به آن عمل بكند .
مذهب تشيع، آينده تاريخ بشريت (فارسى) — صفحة 169
مساهمون: الشيخ محمد علي الگرامي القمي
ص١٦٩