از اينها گذشته در متون اسلامى سفارش بسيار به آزاد نمودن بردگان به طور مطلق و در غير موارد مزبور شده است .
امام صادق ( ع ) فرمود كسى كه بردهاى « 1 » آزاد كند خداوند در برابر هر عضو برده عضوى از او را از جهنّم آزاد مىكند . « 2 »
پيامبر اكرم فرمود : كسى كه برده مسلمانى را آزاد كند خداى عزيز به هر عضو برده عضوى از او را از جهنّم آزاد مىكند . « 3 »
على ( ع ) هزار برده در راه خداوند آزاد نمود كه از دسترنج خود خريده و آزاد فرمود . چ
چهار چيز موجب ورود بهشت است : سيراب كردن تشنهاى ، و سير
هامش
( 1 ) - در اين روايات كلمهء برده - عبد - به كار برده نشده است بلكه كلمهء مملوك مال و تخت اختيار ذكر شده است و يا به كلمهء « نسمه » انسان - و يا « جاريه » هسمايه يا شريك يا زن تعبير شده است كه البته منظور از مال و همسايه معلوم بوده است ، ولى در لغت لفظ مراد فى كه همان معنى را بفهماند نداريم و اين هم روى تغيير فرهنگى است كه از پيامبر ( ص ) رسيده بوده و اين الفاظ مؤدّب معناى منظور را افاده مىكرده است و اين همان مطلبى است كه سابقا گفتيم : به رعايت اصول اخلاقى و روانى ، كلمهء بنده كمتر به كار مىرفته است .
( 2 ) - اين روايت با سند معتبر و طرق متعدّد به امام صادق ( ع ) مىرسد 1 / 1 كتاب عتق وسائل .
( 3 ) - 1 / 2 عتق وسائل از امام باقر ( ع ) .
چ - 1 / 3 عتق وسائل از امام صادق ( ع ) .