كتاب به طور مسند در كتب ديگر نقل شده است و بيشتر آنها در كتب متعدّدى از عامّه و خاصّه آمده است هرچند مرسل و بدون سند ، ولى به هر حال در انحصار نهج البلاغه و سيد رضى نبوده است و همين نقل در كتابهاى متعدد كه خيلى از آنها مأخذشان نهج البلاغه نبوده و حتّى برخى از آنها پيش از سيد رضى نوشته شده ، تا حدودى موجب اطمينان است « 1 » .
ديگر اينكه با همهء عداوتها و موضعگيرىهايى كه مخالفان در برابر على عليه السّلام داشتهاند ، تاكنون كسى نگفته است كه اين خطبهها و سخنان از على عليه السّلام نيست . ممكن است در انتساب اينها به على عليه السّلام ترديد كنند ، ولى هيچ كس آن را از آن خود نمىداند .
برخى گفتهاند كه اينها سخنان خود سيّد رضى است ولى معلوم نيست كه چرا خود سيد رضى اين را نمىپذيرد ، آيا از دستگيرى و زندان مىترسيد ؟ !
عمده سخن اينكه ، على عليه السّلام خود در اين كلمات تجلّى دارد . بايد گفت براى اطمينان به يك حديث ، دو راه فرا روى ماست : وثاقت راويان حديث و وثاقت متن حديث . گاهى چون راويان حديث همگى افراد مورد اعتمادند ، به حديث اطمينان مىيابيم و گاهى متن حديث چنان عالى و داراى مضامين بلند است كه انسان مطمئن مىشود گوينده اين سخنان معصوم عليه السّلام است ، مثلا دعاى صباح حضرت امير عليه السّلام بدون سند هم اطمينان
هامش
( 1 ) . براى تحقيق بيشتر ر . ك : مصادر نهج البلاغه ، حسينى خطيب ؛ منهاج البراعة فى شرح نهج البلاغه ، ميرزا حبيب اللّه خوئى ؛ بهج الصباغه فى شرح نهج البلاغه ، تسترى .