كنيد كه نيكوترين ياد است » « 1 » .
يا آنكه حضرت در جاى ديگر مىفرمايد :
« إنّ اللّه سبحانه و تعالى جعل الذّكر جلاء للقلوب ، تسمع به بعد الوقرة ، و تبصر به بعد العشوة ، و تنقاد به بعد المعاندة . و ما برح للّه - عزّت الاؤه - فى البرهة بعد البرهة و فى أزمان الفترات عباد ناجاهم فى فكرهم ، و كلّمهم فى ذات عقولهم . فاستصبحوا بنور يقظة فى الأسماع و الأبصار و الأفئدة ؛
خداوند سبحان يا خود را روشنى دلها داشت كه بدان پس از ناشنوايى شنوايى بخشد و پس از نابينايى بينايى دهد و پس از عناد و لجاج نرمى و پذيرش ياد و همواره در طول تاريخ و در هر زمانى ، حتى آن روزگارى كه بين پيامبر گذشته و آينده فاصله افتاده ، خداى بخشنده و بخشايشگر را بندگانى بوده است كه در شبستان انديشه آنان نجوا مىكرده و با زبان الهام و اشراق با عقل آنان سخن مىگفته و چشمه حقايق را به رويشان مىگشوده است . و در پرتو اين عنايت ويژه گوش و چشم و دل آنان به نور بيدارى الهى نورانى گردد . . . » « 2 » .
على عليه السّلام همانگونه كه ياد خداوند را به همه توصيه مىكند ، خود نيز در همهء حالات با خداى خويش ، كه اصل ، مبدأ و مرجع ، همه اوست ، سخن مىگويد و راز و نياز مىكند ؛ سلامت روح و جسم خود را از او مىداند و به عنوان سپاس راز مىگويد و در مشكلات ، با او نياز خويش را در ميان
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 19 .
( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبه 213 .