دانش و دارايى ( همه چيز ) مستقر شده ، و اوست كه زمين و آسمان را نگاهداشته تا از ميان نروند ، و اگر پروردگار آنها را رها كند هيچ چيزى قادر به نگهدارى آنها نيست .
«
إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ أَنْ تَزُولا
- همانا خدا آسمانها و زمين را نگه مىدارد تا زوال نيابند ، » پرسش اين است كه زوال چيست ؟
1 - شك نيست كه نظامى كه هستى را نگه مىدارد نياز به تنظيم كنندهاى دارد ، و تدبير نيازمند به وجود مدبّرى است ، و خدا همان مدبّرى است كه اگر آن را رها كند نظام تباه مىشود و با تباه شدن نظام آسمانها و زمين از ميان مىرود و زوال مىيابد .
2 - اگر اندكى ژرف بنگريم و چيزى از فيزيك جديد بدانيم ، و با چگونگى نظام گردش الكترون در پيرامون محور پروتون در مملكت هستهء بزرگ و متناهى با وجود خردى حجم - آشنا باشيم ، مىدانيم كه همه قائم به حركت است .
تا آن جا كه گفتهاند : اگر حركت باز ايستد بيگمان هستى متلاشى مىشود ، پس در مىيابيم كه « قيام و هستى » هر چيز بسته به خداست كه از طريق انوار قدسى خود پرتو تمام خيرات را بر آفريدگان مىپراكند .
«
وَ لَئِنْ زالَتا إِنْ أَمْسَكَهُما مِنْ أَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ
- و اگر به زوال گرايند ، هيچ يك از شما - جز او - نمىتواند آنها را نگهدارد ، » ولى چرا خداوند با وجود فزونى نافرمانيهايى كه بندگان مرتكب مىشوند ، رخصت نمىدهد آسمانها و زمين نابود شوند و زوال يابند ؟
/ 70 «
إِنَّهُ كانَ حَلِيماً
- هر آينه خدا بردبار است ، » در فرود آوردن عذاب و عقوبت بر نافرمانان شتاب نمىورزد ، بلكه آن را به مهلتى معيّن بر آنها به تأخير مىافكند ، و در آخرين آيهء اين سوره بيانى بر اين معنى آمده است .
«
غَفُوراً
- و آمرزنده است . »