آگاه و هشيار باشد .
«
إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَيِّتُونَ
- تو مىميرى و آنان نيز مىميرند . » / 483 وقتى پيامبر ( ص ) با وجود عظمت و جلال و مقام خود رحلت مىكند ، آيا يك تن از ما باقى مىماند ؟ خداى تعالى گويد : «
وَ ما جَعَلْنا لِبَشَرٍ مِنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَ أَ فَإِنْ مِتَّ فَهُمُ الْخالِدُونَ
- ما پيش از تو هيچ بشرى را جاويدان نساختهايم ، چه سان اگر تو نيز بميرى آنها جاويدان بمانند ؟ » « 41 » .
به نظر چنين مىرسد كه اين خطاب تنها اختصاص به پيامبر خدا ( ص ) ندارد ، و هر كس كه قرآن بخواند مورد اين خطاب است ، زيرا قرآن به زبان ( به در مىگويم ، ديوار تو گوش كن ) نازل شده است .
بدين سان اين آيه در نفوس ما هشيارى و بيدارى را برمىانگيزد و به اعصاب ما لرزه مىاندازد و در خرد ما پويايى پديد مىآورد و در دلهايمان آرامشى به وجود مىآورد ، پس چه بزرگ هيبتى است مرگ را ، اين درى كه رفت دارد و برگشت ندارد ، و هر كس از آن بگريزد نجاتى از دست آن ندارد ، كجا رفتند عزيزان ما كه هر روز آنان را بر دوش خود به گورستان رفتگان مىبريم ، و در برابر كالبدهايشان هراسان مىايستيم و در گوش خود نداى حق را مىشنويم كه در آن لحظه مىگويد :
و إذا حملت إلى القبور جنازة * فاعلم بانّك بعدها محمول
هر گاه جنازهاى را به گورستان بر دوش مىبرى ، بدان كه پس از آن خود نيز بر دوش برده خواهى شد .
و امام على - عليه السلام - گويد :
« اگر بنده اجل خود و شتاب ورزى آن را به سوى خود ببيند به يقين آرزوجويى را دشمن مىدارد و دنياطلبى را رها مىكند » . « 42 »
هامش
( 41 ) - الانبياء / 34 .
( 42 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 489 .