نمىشود «
إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ
- خدا از پرهيزگاران مىپذيرد » . « 16 » تفسير دوم : اين كه عقيدهء راستين و سخن پاكيزه را كردار نيك بالا مىبرد ، پس كردار نيك به منزلهء بالهاى پرنده است .
اين حقيقت در زندگى اجتماعى بدين سان جلوهگر مىشود كه سخن پاكيزه و كردار نيك / 32 همواره اجتماع را بدان جا كه عزّت الهى وجود دارد فرا مىبرند . امّا اين امر چگونه صورت مىپذيرد ؟
همان گونه كه قايق با جريان آب حركت مىكند ، زندگى نيز با قوانين و سنّتهايى كه حاكم بر آن است حركت مىكند ، پس زندگى هر كسى را كه با اين سنّتها همراه و هماهنگ باشد به بالا مىبرد ، و هر كس با آنها مخالفت ورزد كوشش بىحاصل و ناكام و طرحهايش نقش بر آب مىشود .
رشك و كين و تهمت و دشمنى پيوندهاى اجتماع را از هم مىگسلد ، در حالى كه خداوند زندگى را بر پايهء وحدت نهاده است نه پراكندگى ، پس جريان زندگى در جهت گردهم آمدن و پيوستن حركت مىكند ، آيا آن چنان حركت قهقرايى به سوى خداى سبحان فرا مىرود ؟ هرگز بلكه آنچه به سوى خدا بالا مىرود دوستى و همكارى و از خود گذشتگى است .
براستى كه هستى بر پايهء سازندگى قرار دارد نه ويرانى و نابودى ، و كسى كه سازنده است بر كسى كه ويرانگر باشد تقدّم دارد زيرا سنّتهاى الهى سازندگان را تأييد مىكند ، و آنان كه بد انديشى مىكنند و براى بديها مكر مىورزند ، و معتقدند كه مىتوانند بدين وسيله پيشرفت كنند در اشتباهند ، اين گروه نه تنها به سوى خدا فرا نمىروند و چيزى از عزّت او را بهره نمىبرند ، بلكه عذابى سخت نيز دارند .
«
وَ الَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئاتِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ
- و براى آنان كه از روى مكر به تبهكارى مىپردازند عذابى است سخت ، » مكر همان حيله است ، و كسى كه بر اساس حيله زندگى كند رستگار
هامش
( 16 ) - المائدة / 27 .