تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 32

مساهمون:

ص٣٢
آنها مىگذراند . «
فَأَحْيَيْنا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها
- پس زمين مرده را به آن زنده مىكنيم ، » بيا ، به سوى زمينى مرده كه ببينى مردم از گرسنگى به خاك هلاك افتاده و جانداران زار و نزار شده‌اند و پهنهء زمين از تشنگى به شكايت مىنالد ، و چون پروردگار بر آن آبى فرو بارد به جنبش درآيد و زندگى به آدمى روى آورد و جانداران جانى تازه گيرند ، اين نمودارى از مظاهر شكفتن زندگى است . «
كَذلِكَ النُّشُورُ
- رستاخيز قيامت نيز چنين است . » [ 10 ] همان گونه كه پروردگار زمين را به وسيلهء باران زنده مىكند ، و همان سان كه مردگان را هر گونه بخواهد به روز رستاخيز برمىانگيزد ، همين طور پروردگار ما جامعهء عقب نگاهداشته‌اى را كه سكون گورستان بر آن احاطه يافته است به عزّت و چيرگى خود زنده مىكند ، پس اگر مجتمعى استقلال و پيشرفت و عزّت و در نتيجه زندگى بخواهد بر عهدهء آن مجتمع است كه با كردار نيك و سخن پاكيزه و خوش به جانب خداوند عروج كند و خود را فرا برد . اين قدرت خداست كه اين سرزمينى را كه همه چيز در آن مرده است به جنبش و زندگى باز مىآورد ، پس چگونه رستاخيز و قيامت را انكار مىكنند ؟ آيا باور ندارند كه پروردگار ما قادر باشد نظر چنين بارانى را بر گورهاى آنان ببارد ، و زندگى در آن گورها ببالد ، همان گونه كه كشتزار مىرويد و مىبالد ، و مردم از گورهاى خود بيرون آيند ، همان سان كه گياهان سر از خاك برمىآورند ؟ برخى روايات بر اين انديشه دلالت دارد كه خداوند چهل صبحگاه از آسمان باران مىفرستد و جسمها مىرويند ، و زمين مانند زهدان مادر مىشود . «
مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً
- هر كه خواهان عزّت است بداند كه عزّت ، همگى از آن خداست . » نه نزد شريكانى ( كه براى او تراشيده‌اند ) ، مگر نه اين كه ( هر كس به غير خدا عزّت جويد ذليل و خوار شود ) ؟