/ 28
عزّت ، همگى از آن خداست
رهنمودهايى از آيات :
در چارچوب بيان تدبير خدا در امور آسمانها و زمين ، و جايگزين ساختن حالت آرامش و استقرار در نفوس مؤمنان به دو ، روند آيات در اين جا ميان سنّتها و قوانين خداوند در آفرينش و سنّتهاى او در زندگى بشر پيوندى برقرار مىكند .
و ما را فرا مىخواند تا نظرى پژوهشگر به ابر بيفكنيم كه بادها آن را مىرانند و به سرزمينى مرده مىفرستند و آن زمين را زنده مىكند ، سپس نظرى به زندگى انسان و انگيزهها و آرمانهايى كه در دلش خلجان مىكند بيندازيم . هر شخصى مىخواهد كه عزيز و داراى مقام و پايگاهى منيع باشد ، امّا برخى راه را به خطا مىروند ، و نمىدانند كه عزّت و تسلّط حقيقى بيگمان نزد خداى عزّ و جلّ است ، و بالا رفتن و معراج به سوى او همان ايمان و كردار نيك است . اين خطا انسان را به نيرنگ سازى و مكر مىكشاند ، و نيرنگ و مكر بد جز صاحب خود را فرا نمىگيرد ، پس وى به هيچ عزّت و توانگرى دست نمىيابد .
پروردگار ما ، سبحانه و تعالى ، ما را يادآور روزگار ناتوانى و ضعفمان مىشود : كيست كه ما را توانا كرد ؟ آيا ما نطفهاى از منى نبوديم ؟ / 29 كيست كه ما را بدين تناسب اندام و اعتدال درآورد ؟
براستى پروردگارى كه از نطفهاى ناچيز انسانى متناسب اندام برآورد ، هموست كه به هر كس بخواهد عزّت مىدهد و هر كس را بخواهد خوار و ذليل مىكند . گفتگو از عزّت و چيرگى به گفتگو دربارهء دو دريا مىپيوندد كه يكى شيرين و گواراست و آن ديگرى شور و تلخ ، و با آن كه آن دو ( از لحاظ كيفيّت ) با يكديگر