/ 105
گفتند : شومى شما با خود شماست
رهنمودهايى از آيات :
هنگامى كه پردههاى غفلت و بىخبرى بر دلها انبوه و متراكم مىشود بيم دادن و هشدار ، صاحبان چنان دلهايى را سودى نرساند ، پروردگار ما پيش از اين نيز چنين گفت ، و اكنون اهل قريهاى را مثال مىزند كه رسولان بدان جا آمدند و بيشتر مردم ايمان نياوردند ، بلكه گفتند : شما جز انسانهايى همانند ما نيستيد ، و اين حقيقت كه خدا بر صداقت آن رسولان گواهى مىدهد ، و اين كه ايشان مسئول موضعگيرى خويشاند نه هشدار دهندگان ، آنها را سودى نبخشيد ، بلكه در تكذيب خود زيادهروى كردند ، تا آن جا كه رسولان را به فال بد گرفتند ، و دعوتشان را شوم شمردند . امّا رسولان در مبارزهء خود با آن نادانان پاى فشردند ، با وجود آن كه اهالى قريه ايشان را تهديد كردند و گفتند كه اگر بس نكنند ايشان را به شديدترين صورتى كه بتوانند ، سنگسار خواهند كرد . آن گاه رسولان گفتند : به راستى شوم انگاشتن شما همانا از خود شماست ، و تهديد آنها به شكنجه ايشان را از تذكّر دادن به آنها روگردان نمىكند ، و اين تهديد بيگمان دليل بر فرورفتن آنها در منجلاب جرم و گناه است .
آن گاه آن دعوت انتشار يافت ، و مردى از دور دست شهر دوان دوان بيامد ( تا قوم خود را قبل از آن كه به سبب دروغين شمردن رسولان عذاب بر آنها نازل شود بيم و هشدار دهد ) . پس به سبب دلسوزى بر قوم خويش آنها را نصيحت كرد كه از رسولان پيروى كنند ، رسولانى كه دو دليل بر صدق ايشان وجود دارد : نخست : اين كه مزدى از آنها نمىطلبند ، و دوم : اين كه خود / 106 هدايت يافتگاناند ، و به بليغترين