پيروان سه گانه گمراهند و در سر در گمى فوق العاده گرفتارند . « 1 »
خدا جز عمل شايسته را نمىپذيرد و اعمال را جز با شرايط و پيمانها قبول نمىكند .
پس هر كس به شرايط و عهد خدا عمل كرد ، عملش داراى ثواب است و به وعدهء نيكوى الهى نائل مىشود . خداى بزرگ ، بندگان خود را از راههاى هدايت آگاه كرده و در آن راه روشنايىهايى قرار داده كه چگونه راه را بپيمايند . چه اين كه مىفرمايد : « وَ إِنِّى لَغَفّارٌ لِمَنْ تابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى » ؛ « 2 » به راستى من نسبت به كسى كه توبه كند و ايمان و عمل صالح انجام دهد و بعد هدايت شود ، بسيار بخشندهام .
همچنين مىفرمايد : « إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ المُتَّقِينَ » ؛ « 3 » به تحقيق خداوند متعال از متقين خواهد پذيرفت . پس كسى كه در اجراى فرمان خدا ، از خدا ترسيد خدا را ملاقات خواهد كرد در حالى كه به آن چه حضرت محمد صلى الله عليه و آله آورده ايمان داشته است . چه دورند و بسيار افسوس بر قومى كه پيش از آن كه هدايت يابند مردند و يقين داشتند كه با ايمان مردهاند ؛ ولى در حقيقت مشرك از دنيا رفتند و نمىدانستند كسى كه از درب خانه وارد شود هدايت شده است و كسى كه از غير درب وارد شود در گمراهى است . خداى متعال طاعت ولى امرش را به طاعت رسولش و طاعت رسولش را به طاعت خود پيوند زده است . در نتيجه كسى كه اطاعت واليان امر را ترك كند ، در حقيقت اطاعت خدا و رسولش را ترك كرده است و اگر شخصى عيسى بن مريم عليه السلام را انكار نموده و ديگر پيامبران را قبول كند ، او ايمان نياورده است .
معلوم شد كه ايمان به خدا و رسولش آنگاه صورت صحيح و مقبول خواهد داشت كه اصلًا تبعيضى در ميان نباشد . در منطق قرآن ، كسى كه مطابق رأى خود و بر وفق
هامش
( 1 ) . در شرح اين قسمت ، مرحوم علّامهء مجلسى قدس سره از پدر بزرگوارش در شرح اربعه چنين مىگويد : مراد از دربهاى چهارگانه همان چهار امرى است كه در آيهء فوق ( طه ( 20 ) آيهء 28 ) بدان اشاره شده است ؛ يعنى توبه ، ايمان ، عمل صالح و اهتداى به ولايت اهل بيت عليهم السلام . پيروان سه گانه ، ترك كنندگان امر چهارم يعنى ولايت ائمه عليه السلام هستند . اين وجه يكى از وجوه پنج گانه است كه علّامهء مجلسى ذكر مىفرمايد ( مرآة العقول ، ج 2 ، ص 305 ) .
( 2 ) . طه ( 20 ) آيهء 82 .
( 3 ) . مائده ( 5 ) آيهء 27 .