گرچه اين احتمال در حديث ابنابىسبره هست ، ولى فرمودهء سيد فقيه منصفانه است و مانع از تصريح فقط حياى نويسنده نيست - چنانچه سيد فرموده - چه اين كه امكان دارد از راه تقيه مجبور به كنايه بوده است .
در مورد جنگ حنين كه پس از فتح مكه در سال هشتم هجرى واقع شد ، مفسران و تاريخنويسان اسلامى همگى در كتابهاى خود آوردهاند كه وقتى رسول خدا صلى الله عليه و آله نماز صبح را با اصحاب خود به جا آورد ، به طرف وادى حنين روانه شد . لشكرهاى هوازن از هر ناحيه محاصره شدند و بنىسليم كه در پيش بودند ، پشت سر آنان شكست خوردند و خدا بين آنان و دشمنانشان فاصله انداخت - به جهت غرورى كه به كثرت خود پيدا كردند - و على عليه السلام در حالى كه پرچم در دست او بود ، با عدهء قليلى با آنان به جنگ پرداخت و شكست خوردگان از مقابل رسول خدا صلى الله عليه و آله گذشتند ؛ بدون اين كه منتظر پيامبر صلى الله عليه و آله باشند .
عباس بن عبدالمطلب لگام استر پيامبر صلى الله عليه و آله را گرفته بود ؛ فضل از طرف راست و ابوسفيان بن حرث بن عبدالمطلب از طرف چپ ، و نوفل بن حرث و ربيعة الحرث با نه نفر از بنىهاشم و دهم آنان ايمن بن ايمن بود .
شرح خطبه حضرت زهرا (ع) (فارسى) — صفحة 451
مساهمون: عز الدين حسينى زنجانى
ص٤٥١