أمناء : جمع « أمين » ، در مقابل خائن ، كسى است كه مراقبت و مواظبت لازم را در نگهدارى چيزى كه به او سپرده شده است ، اعمال كند .
بلغائه : جمع « بليغ » ، رسانندگان پيام يا خبر .
زعيم : رئيس ، مصدر آن « زعامت » ، سرپرستى . به معناى تعهد و كفالت نيز آمده است .
« وَلِمَنْ جاءَ بِهِ حِملُ بَعِيرٍ وَأَنَا بِهِ زَعِيمٌ » ؛ « 1 » هر كس آن را بياورد يك بار شتر به او داده مىشود و من به اين قرارداد كفيل و متعهدم .
عَهْد : چندين معنا دارد ؛ از جمله سفارش نمودن ، پيمان بستن ، مسئوليت در قبال تكليف . « لَقَدْ عَهِدْنا إِلى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِىَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً » ؛ « 2 » با آدم عليه السلام از پيش پيمان خود را بستيم ولى او فراموش كرد و او را در مقابل وسوسههاى شيطان استوار نيافتيم . . .
مراد از پيمان همان نهى الهى است « وَلا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونا مِنَ الظّالِمِينَ » .
امامت نيز از مصاديق عهد است « وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّى جاعِلُكَ لِلنّاسِ إِماماً قالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِى قالَ لا يَنالُ عَهْدِى الظّالِمِينَ » ؛ « 3 » وقتى كه پروردگار ابراهيم ، وى را به مقام آزمايش آورد ، ابراهيم همهء آنها را تمام كرد . خطاب شد : تو را امام و رهبر مردم قرار خواهيم داد . گفت : از ذريه من چطور ؟ خدا فرمود : عهد من ( امامت ) به ستم كاران نمىرسد . در اين آيهء شريفه درخواست ابراهيم دربارهء امامت است كه خدا از آن تعبير به « عهد » مىفرمايد .
اسْتِخْلاف : از « خَلف » ، پشت . در مقابل قُدّام به معناى جلو . اگر كسى بعد از كسى آمد يا چيزى را پس از خود قرار داد آن را « استخلاف » مىنامند . مصدر آن « خلافت » است .
ساطِع : « سَطعَ » بلند شدن نور و صبح است . « نورساطع » نور برآمده همراه با درخشندگى است .
كتابُ الله : راغب مىگويد : « كَتَبَ » عبارت از ضميمه نمودن حروف و كلمات ، با خط
هامش
( 1 ) . يوسف ( 12 ) آيهء 72 .
( 2 ) . طه ( 20 ) آيهء 115 .
( 3 ) . بقره ( 2 ) آيهء 124 .