آلوده گرديدند . قرآن دربارهء آنان مىفرمايد :
« إِتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَرُهْبانَهُمْ أَرْباباً . . . » « 1 » ؛
توحيد و حكومت براى مردم
وقتى ذات مقدس ربوبى در بردارندهء همهء صفات كمال است و احاطهء علمىاش به همهء موجودات ، وراى توصيف بشرى است ؛ بايد حكمران عالم هستى نيز فقط او باشد و به تعبير قرآن كريم :
« إِنِ الحُكْمُ إِلّا لِلَّهِ » « 2 » ؛
حكومت از آن هيچ كس نيست مگر خداوند .
از آن جا كه نفى «
إِنِ الحُكم
» و استثناى «
أِلّا لِلّه
» معناى انحصار مىدهد ، لذا فرمان حكم رانى منحصر به ذات مقدّس احديّت خواهد بود . باز ، در جايى ديگر مىفرمايد :
« فَالحُكْمُ لِلَّهِ العَلِىِّ الكَبِيرِ » « 3 » ؛
حكم ، مختصّ خداوند بزرگ متعال است .
در اين آيهء شريفه نيز حكم رانى را مخصوص خدا معرّفى مىكند ؛ بر اساس اين آيات و نيز آيهء 257 سورهء بقره « 4 » بايد حكم رانى : ولايت و رسيدگى به امور ، از آن خداى متعال باشد . به اين دليل است كه خداوند به حضرت داوود مىفرمايد :
« يا داوُدُ إِنّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِى الأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النّاسِ بِالحَقِّ وَلا تَتَّبِعِ الهَوى » « 5 » ؛
هامش
( 1 ) . توبه ( 9 ) آيهء 31
( 2 ) . انعام ( 6 ) آيهء 57
( 3 ) . غافر ( 40 ) آيهء 12
( 4 ) . « اللَّهُ وَلِىُّ الَّذِينَ آمَنُوا . . . »
( 5 ) . ص ( 38 ) آيهء 26