صحيح باشد ، در درون خود ايرادى بر حكم ما نگيرد و تسليم ما اهلبيت باشد ، بر آن استوار خواهد ماند . »
امام باقر ( عليه السلام ) : چگونه خواهيد بود آن هنگام كه خداوند ستارهتان را ناپديد كند ؟
كافى 1 / 338 از معروف بن خربوذ از امام باقر ( عليه السلام ) روايت ميكند : « ما همانند ستارگان آسمان هستيم كه هرگاه ستارهاى ناپديد گردد ، ستارهاى آشكار شود ، تا آن زمان كه با انگشتانتان اشاره كنيد و گردنهايتان را بالا گيريد ، خداوند ستارهتان را پنهان خواهد ساخت . آنگاه پسران عبد المطلب يكسان شوند و هيچ يك از ديگرى شناخته نشود . پس آن زمان كه ستارهتان طلوع كرد ، پروردگارتان را سپاس گزاريد . »
كمال الدين 1 / 329 مشابه آن را نقل ميكند و در آن آمده است : « به امام باقر ( عليه السلام ) گفتم : مرا از خود بياگاهانيد ، فرمودند : . . . چون پسران عبد المطلب يكسان شوند و هيچ يك از ديگرى شناخته نشود ، خداوند عزوجل امامتان را آشكار سازد ، پس حمد خداى عزوجل را به جاى آوريد . او ميان دو امر سخت و آرام مخير ميشود ، من گفتم : فدايت شوم ، كداميك را بر ميگزيند ؟ فرمودند : سخت را بر آرام اختيار ميكند . »
همان 1 / 330 از جابر جعفى از ايشان نقل ميكند : « زمانى بر اين مردم فرا ميرسد كه امامشان غائب شود . پس خوشا به حال كسانى كه در آن زمان بر امر ما استوار مانند . كمترين پاداش آنها آن است كه خداوند جل جلاله ندايشان ميكند : مردان و زنان بندهى من ! به سرّ من ايمان آورديد و غيب مرا تصديق نموديد ، پس به پاداش نيك شادمان باشيد . شما به حق بندگان منيد ، تنها از شما ميپذيرم ، و شما را مورد عفو و غفران خويش قرار ميدهم ، به خاطر شما بر بندگانم باران ميبارم و بلا را از آنان باز ميدارم ، و اگر شما نبوديد عذابم را بر آنان فرو ميفرستادم .
جابر گويد : عرضه داشتم : اى پسر رسولخدا ! بهترين عمل مؤمن در آن زمان چيست ؟ فرمودند : نگاهدارى زبان و نشستن در خانه . »