طبيعى است كه تركيه از نخستين مناطقى باشد كه تحت تأثير ظهور قرار مي‌گيرد . اهالى آن به تظاهرات بپردازند ، و خواهان حكومتى موافق با ايشان باشند ، و اين تأثير به هنگام وصول امام ( عليه السلام ) به عراق و پايتخت قرار دادن آن ، شدّت گيرد . به دنبال اين تأييد منطقه‌اى تركان ، امام ( عليه السلام ) در اوضاع داخلى آن نقش آفرين خواهد بود ، حال روايت ارطاة بن منذر بن اسود سكونى را متوجه خواهيم شد ، الفتن / 128 و الملاحم و الفتن / 152 : « نخستين بيرق [ ولشكري ] كه مهدى آن را ارسال مي‌كند ، به سوى تركان است و آنان را شكست مي‌دهد ، و اسيران و اموالى را كه به همراه دارند از آنان مي‌گيرد ، سپس راهى شام شده آن را فتح مي‌كند . » ارطاة نزد دستگاه حاكم مكانتى داشت و به سال 163 از دنيا رفته و بخاري ، ابو داود ، نسائى و ابن ماجه از او نقل كرده‌اند . ( 1 ) البته دو اشكال وجود دارد : يكى آنكه اين نقل بدون سند است ، و دوم آنكه چنين تصوير مي‌كند كه گويا تركان لشكرى هستند كه بر مسلمانان هجوم مي‌برند و از آنان اسير مي‌گيرند . البته ممكن است اين عبارت افزوده‌ى راوى باشد ، زيرا در برخى منابع تنها قسمت نخست آن آمده است . لذا احتمال آن مي‌رود كه حضرت يكى از ياران را به تركيه ارسال كند تا مشكل آنان را با حاكميت حل كند ، و شايد نيروى سمبلى هم به همراه داشته باشد . او در اين مأموريت پيروز مي‌شود و حكومتى موافق در تركيه تشكيل مي‌گردد ، و اين پيش از نبرد با سفيانى است .