اين حديث كه به حديث « پرچم‌هاى سياه » ، حديث « اهل مشرق » و حديث « آنچه اهل‌بيت ( عليهم السلام ) با آن مواجه مي‌شوند » معروف است ، در منابع ما و به وفور در منابع سنيان آمده است . ابن‌مسعود و تعدادى از صحابه آن را نقل مي‌كنند و گروهى از علماى سنى آن را صحيح شمرده‌اند . يكى از قديمي‌ترين مآخذ آن الفتن است ، ابن‌حماد در 1 / 310 از عبد الله بن مسعود نقل مي‌كند : « نزد پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) بوديم كه جوانانى از بنى هاشم آمدند و رنگ چهره‌ى حضرت تغيير كرد . گفتند : اى رسول‌خدا ! همواره در چهره‌ى شما حالتى مي‌بينيم كه خوش نداريم ، ايشان فرمودند : ما اهل‌بيتى هستيم كه خدا برايمان آخرت را بر دنيا اختيار كرده است . اهل‌بيت من پس از من با بلا و رانده و آواره شدن مواجه مي‌شوند ، تا آنكه قومى از اينجا از سوى مشرق ، كه اصحاب بيرق‌هاى سياه هستند بيايند . آنان حق را مي‌خواهند ولى به آنان داده نمي‌شود - دو يا سه بار اين كار را مي‌كنند - ، پس مي‌جنگند و يارى مي‌شوند و آنچه را خواسته بودند به آنها مي‌دهند ولى نمي‌پذيرند ، تا آن را به مردى از اهل‌بيت من كه زمين را پر از عدالت مي‌كند ، همان گونه كه از ستم پر شده است ، بدهند . هر يك از شما آن را درك كرد به سوى آنها برود اگر چه چهار دست و پا بر روى برف باشد ، زيرا او مهدى است . » ( 1 ) المستدرك 4 / 464 چنين نقل مي‌كند : « حضور رسول‌خدا ( صلى الله عليه وآله ) رسيديم ، ايشان با چهره‌اى مسرور بيرون آمدند . از هرچه سؤال مي‌كرديم پاسخ مي‌دادند ، و هرگاه سكوت مي‌كرديم خود سخن مي‌آغازيدند ، تا اينكه جوانانى از بنى هاشم كه حسن و حسين در ميان آنها بودند عبور كردند . چون آنان را مشاهده كرد ، به خود چسبانيد و اشك از چشمانش جارى شد ، ما گفتيم : پيوسته در صورت شما حالتى مي‌بينيم كه خوشايندمان نيست . ايشان فرمودند : ما اهل‌بيتى هستيم كه خداوند براى ما آخرت را بر دنيا برگزيده است ، و اهل‌بيت من پس از من با رانده و آواره شدن در بلاد مواجه خواهند شد ، تا آنكه بيرق‌هايى سياه از جانب