ميكنند ، مقارن ظهور يمانى و سفيانى است ، غيبت نعمانى / 253 از امام باقر ( عليه السلام ) حديثى طولانى نقل ميكند كه در آن تعدادى از حوادث و نشانهها ذكر شده است ، در قسمتى از آن آمده است : « خروج سفياني ، يمانى و خراسانى در يك سال ، يك ماه و يك روز بسان رشتهاى مهره پياپى خواهد بود . لذا از هر سو جنگ رخ خواهد داد . واى بر كسى كه با آنان دشمنى كند . در ميان اين بيرقها بيرقى هدايتگرتر از بيرق يمانى نيست ، آن پرچم هدايت است زيرا به سوى صاحبتان دعوت ميكند . »
حديثِ : آغاز امر امام ( عليه السلام ) از ايران است
شيعه و سنى روايت ميكنند كه آغاز امر حضرت مهدي ( عليه السلام ) از مشرق خواهد بود ، غيبت نعمانى / 304 از حارث همدانى از اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) نقل ميكند : « . . . مجعّد است ، و بر گونه خالى دارد . آغاز او از مشرق خواهد بود . چون چنين شود سفيانى خروج كرده به اندازهى مدت حمل يك زن - نه ماه - حكومت ميكند . او در شام خروج ميكند و اهل شام - مگر گروههايى كه بر حق استوارند و خدا آنان را از خروج با او مصون ميدارد - تسليم او ميشوند . »
از آنجا كه به طور قطع ظهور امام ( عليه السلام ) از مكه خواهد بود ، گفتيم كه آغاز امر ايشان از مشرق است ، يعنى ياران ايشان از سوى مشرق خواهند آمد .
وهابيت ميپندارند حضرت مهدي ( عليه السلام ) خود از سمت مشرق ميآيد ، لذا قائل به مهدويت شخصى نجدى از غير بنى هاشم شدند و او را نزد ابن باز بردند ، و خوشايند او واقع شد ، سپس او را به افغانستان و چچن بردند تا صدق كند كه از ناحيهى مشرق خواهد آمد !
حديث اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) ميرساند كه اين امر قبل از خروج سفيانى است ، و مدتى نه كوتاه و نه چندان بلند با آن فاصله دارد ، زيرا عطف بين اين دو مقوله را با حرف واو - و نه فاء يا ثمّ -
آورده است . بلكه اشاره بدان دارد كه خروج سفيانى مسبّب از حركت زمينه ساز ايران ، و گويا
عكس العملى در قبال آن ميباشد .