امالى شيخ طوسى 2 / 288 از امام باقر ( عليه السلام ) نقل مي‌كند : « هر مؤمنى شهيد است ، و اگر بر بسترش [ هم ] بميرد شهيد است ، و مانند كسى است كه در لشكر قائم ( عليه السلام ) بميرد . آيا او خود را براى خدا محصور مي‌كند ، آنگاه او را داخل بهشت نمي‌نمايد ؟ » اعلام الدين / 459 نقل مي‌كند : « ابو بصير از امام صادق ( عليه السلام ) درباره‌ى آيه‌ي : وَمَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِي خَيْراً كَثِيراً ، ( 1 ) و به هر كس حكمت داده شود ، به يقين خيرى فراوان داده شده است ، سؤال كرد كه مقصود چيست ؟ ايشان فرمودند : شناخت امام و اجتناب از كبائر ، كسى كه بميرد و بيعت با امامى در گردنش نباشد به مرگ جاهليت مرده است . مردمان معذور نيستند ، تا آن زمان كه امامشان را بشناسند ، پس هر آن كس بميرد و امامش را بشناسد پيش افتادن يا تأخير يافتن اين امر [ ظهور ] زيانى به او نخواهد رسانيد ، و به كسى مانَد كه با قائم ( عليه السلام ) در خيمه‌اش باشد .