فرهنگ موضوعي احاديث امام مهدي ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 380

رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْ فَابْعَثُوا أَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هَذِهِ إِلَى الْمَدِينَةِ فَلْيَنْظُرْ أَيُّهَا أَزْكَى طَعَاماً فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ أَحَداً 19 إِنَّهُمْ إِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوكُمْ أَوْ يُعِيدُوكُمْ فِي مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوا إِذاً أَبَداً 20 وَكَذَلِكَ أَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوا أَنَّ وَعْدَ اللهِ حَقٌّ وَأَنَّ السَّاعَةَ لا رَيْبَ فِيهَا إِذْ يَتَنَازَعُونَ بَيْنَهُمْ أَمْرَهُمْ فَقَالُوا ابْنُوا عَلَيْهِمْ بُنْيَاناً رَبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قَالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلَى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَسْجِداً 21 سَيَقُولُونَ ثَلاثَةٌ رَابِعُهُمْ كَلْبُهُمْ وَيَقُولُونَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْماً بِالْغَيْبِ وَيَقُولُونَ سَبْعَةٌ وَثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ قُلْ رَبِّى أَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَا يَعْلَمُهُمْ إِلا قَلِيلٌ فَلا تُمَارِ فِيهِمْ إِلا مِرَاءً ظَاهِراً وَلا تَسْتَفْتِ فِيهِمْ مِنْهُمْ أَحَداً 22 ( 1 ) آيا پنداشته‌اى كه اصحاب كهف و رقيم از نشانه‌هاى شگفت انگيز ما بوده‌اند ؟ آنگاه كه جوانان به سوى غار پناه جستند و گفتند : پروردگار ما ! از جانب خود به ما رحمتى بخش و كار ما را براى ما به سامان رسان . پس در آن غار ، ساليانى چند بر گوش‌هايشان پرده زديم . آنگاه آنان را بيدار كرديم ، تا بدانيم كدام يك از آن دو دسته ، مدّت درنگشان را بهتر حساب كرده‌اند . ما خبرشان را بر تو درست حكايت مي‌كنيم : آنان جوانانى بودند كه به پروردگارشان ايمان آورده بودند و بر هدايتشان افزوديم . و دل‌هايشان را استوار گردانيديم آنگاه كه [ به قصد مخالفت با شرك ] برخاستند و گفتند : پروردگار ما پروردگار آسمان‌ها و زمين است . جز او هرگز معبودى را نخواهيم خواند ، كه در اين صورت قطعاً ناصواب گفته‌ايم . اين قوم ما جز او معبودانى اختيار كرده‌اند . چرا بر [ حقّانيّت ] آنها برهانى آشكار نمي‌آورند ؟ پس كيست ستمكارتر از آن كس كه بر خدا دروغ بندد ؟ و چون از آنها و از آنچه كه جز خدا مي‌پرستند كناره گرفتيد ، پس به غار پناه جوييد ، تا پروردگارتان از رحمت خود بر شما بگستراند و براى شما در كارتان گشايشى فراهم سازد . و آفتاب را مي‌بينى كه چون طلوع مي‌كند ، از غارشان به سمت راست مايل است ، و چون غروب مي‌كند از سمت چپ دامن برمي‌چيند ، در حالى كه آنان در جايى فراخ از آن [ غار قرار گرفته ] اند . اين از نشانه‌هاى خداست . خدا هر كه را راهنمايى كند او راه يافته است ، و هر كه را بي‌راه گذارد ، هرگز براى او يارى راهبر نخواهى يافت .