تفسير عياشى 1 / 147 از مفضل بن محمد جعفي : « از امام صادق ( عليه السلام ) در مورد اين آيه پرسيدم : كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ ، ( 1 ) همانند دانه‌اى كه هفت خوشه بروياند ، حضرت فرمودند : دانه ، فاطمه ( عليها السلام ) است ، و هفت خوشه هفت تن از فرزندان او هستند كه هفتمين آنان قائم آنهاست . گفتم : امام حسن ( عليه السلام ) چطور ؟ فرمودند : امام حسن ( عليه السلام ) امامى از سوى خداست و اطاعت از او واجب مي‌باشد ، لكن از خوشه‌هاى هفت گانه نيست ، نخستين آنها امام‌حسين ( عليه السلام ) است و آخرينشان قائم . گفتم : مقصود از اين قسمت آيه چيست : فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِئَةُ حَبَّةٍ ، در هر خوشه‌اى صد دانه باشد ؟ فرمودند : براى هر مردى از آنان در كوفه ، يك صد فرزند از صلبش به دنيا مي‌آيد ، و اين تنها مربوط به اين هفت تن مي‌باشد . » نگارنده : به تصريح روايت ، نخستين آنها امام‌حسين ( عليه السلام ) است و هفتمين و آخرينشان امام مهدي ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) ، اما نسبت به ديگر امامان بيانى ندارد ، و امام حسن ( عليه السلام ) را واجب الاطاعة معرفى مي‌كند ، لكن خوشه نمي‌داند .