تفسير عياشى 2 / 235 از سعد بن عمر از تنى چند از ياران امام صادق ( عليه السلام ) نقل مي‌كند : « در حضور حضرت سخن از خانه‌هاى عباسيان به ميان آمد ، مردى گفت : خدا خرابى آنها را به ما بنماياند يا آنها را به دست ما ويران كند ، امام ( عليه السلام ) فرمودند : چنين نگو ، اين‌ها منازل قائم و يارانش خواهد بود ، آيا فرموده‌ى خدا را نشنيده‌اي : وَسَكَنْتُمْ فِي مَسَاكِنِ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ، ( 1 ) و در سراهاى كسانى كه بر خود ستم روا داشتند سكونت گزيديد . »

مختصر البصائر / 200 از اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) روايت مي‌كند : « آنگاه صد هزار نفر كه يا مشركند و يا منافق از عراق خروج مي‌كنند تا آنكه به دمشق - كه همان ارم ذات العماد است - برسند و هيچ كس مانعشان نشود . پرچم‌هاى شرق زمين كه نه از پنبه است ، نه كتان و نه ابريشم ، مي‌آيد . سر چوبه‌ى آنها با مهر سيد اكبر مهر شده است . مردى از آل محمد ( عليهم السلام ) آنها را سوق مي‌دهد . . . آن روز خسف و قذف و مسخ دامنگير آنها مي‌شود و تأويل اين آيه نيز آشكار مي‌گردد : وَمَا هِي مِنَ الظَّالِمِينَ بِبَعِيدٍ ، ( 2 ) و آن ، از ستمگران چندان دور نيست . »

غيبت نعمانى / 174 از مفضل بن عمر از امام صادق ( عليه السلام ) روايت مي‌كند : « ابو جعفر محمد بن على الباقر ( عليه السلام ) فرمودند : چون قائم ( عليه السلام ) قيام نمايد مي‌فرمايد : فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْماً وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ ، ( 3 ) و چون از شما ترسيدم ، از شما گريختم ، تا پروردگارم به من دانش بخشيد و مرا از پيامبران قرار داد . »