تأويل الآيات 2 / 496 از ابو بصير يحيى بن ابو القاسم روايت مي‌كند : « جابر بن يزيد جعفى از امام صادق ( عليه السلام ) درباره‌ى تفسير اين آيه سؤال كرد : وَإِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ ، ( 1 ) و بي‌گمان ابراهيم از شيعيان اوست ، ايشان فرمودند : خداوند سبحان هنگامى كه ابراهيم ( عليه السلام ) را آفريد ، پرده از ديدگانش برداشت ، او هم نگريست و در كنار عرش نورى را مشاهده نمود ، عرضه داشت : خداى من ! اين نور چيست ؟ ندا شد : اين نور محمد برگزيده‌ى من از خلق است . نورى در كنار آن مشاهده كرد و درباره‌ى آن پرسيد ، گفته شد : اين نور على بن ابى طالب ياور دين من است . در كنار آنان سه نور ديگر ديد و چون پرسيد ندا آمد : اين نور فاطمه است ، دوستانش را از آتش بريدم ، و نور دو فرزندش حسن و حسين . نه نور ديگر بر گرد آنها مشاهده نمود و عرضه داشت : خداى من ! اين نورهاى نه گانه چيست ؟ گفته شد : اى ابراهيم ! اينان امامان از نسل على و فاطمه هستند . ابراهيم صدا زد : خدايا ! به حق آن پنج نفر ، اين نه تن را براى من معرفى كن ، ندا آمد : اى ابراهيم ! نخستين آنها على بن الحسين است ، و پسرش محمد ، پسر او جعفر ، پسر او موسي ، پسرش علي ، پسرش محمد ، پسر او علي ، پسرش حسن و حجت قائم پسر او . ابراهيم گفت : خدا و آقاى من ! انوارى را مي‌بينم كه بر گرد آنها حلقه زده‌اند و كسى جز تو شماره‌ى آنان را نمي‌داند ، ندا آمد : اى ابراهيم ! اينان شيعيان آنهايند ، شيعيان اميرالمؤمنين على بن ابى طالب . عرضه داشت : شيعيان آنها با چه چيزى شناخته مي‌شوند ؟ فرمود : به نماز پنجاه و يك ركعت ، بلند گفتن بسم الله الرحمن الرحيم ، قنوت پيش از ركوع و انگشتر به دست راست كردن ، در اين هنگام ابراهيم صدا زد : خدايا ! مرا از شيعيان اميرالمؤمنين قرار ده ، و خداوند اين خبر را در كتاب خود آورد و فرمود : وَإِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ . »