كمال الدين 1 / 18 و 30 از على بن رئاب روايت مي‌كند : « امام صادق ( عليه السلام ) در مورد اين آيه : يَوْمَ يأتِي بَعْضُ آيَاتِ رَبِّكَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلَُ ، ( 1 ) روزى كه پاره‌اى از نشانه‌هاى پروردگارت بيايد ، كسى كه قبلاً ايمان نياورده ، ايمان آوردنش سود نمي‌بخشد ، فرمودند : نشانه‌ها ائمه هستند ، و نشانه‌اى كه انتظارش را مي‌كشند قائم ( عليه السلام ) است . آن روز است كه ايمان كسى كه پيش از قيام ايشان به شمشير ، ايمان نياورده ، به دو سودى نمي‌بخشد ، گرچه به پدران ايشان ( عليهم السلام ) ايمان آورده باشد . » تفسير قمى 2 / 366 : « وَأُخْرَى تُحِبُّونَهَا نَصْرٌ مِنَ اللهِ وَفَتْحٌ قَرِيبٌ ، ( 2 ) و ديگر كه آن را دوست داريد : يارى و پيروزى نزديكى از جانب خداست ؛ مقصود در دنيا به وسيله‌ى فتح قائم ( عليه السلام ) است . » و ديگر روايات در اين باره در فصل گروه استوار گذشت .

تفسير قمى 1 / 235 : « هَلْ يَنْظُرُونَ إِلا تَأْوِيلَهُ يَوْمَ يَأْتِي تَأْوِيلُهُ ، ( 3 ) آيا [ آنان ] جز در انتظار تأويل آنند ؟ روزى كه تأويلش فرا رسد ؛ از آياتى است كه تأويل آن بعد از نزول آن خواهد بود ، فرمود : اين درباره‌ى قائم ( عليه السلام ) و روز قيامت است . »