آيات امر به نبرد تا آنكه فتنهاى نباشد
كافى 8 / 201 از محمد بن مسلم نقل ميكند : « از امام باقر ( عليه السلام ) در مورد اين آيه پرسش كردم : وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لله ، ( 1 ) با آنان بجنگيد تا ديگر فتنهاى نباشد ، و دين مخصوص خدا شود ، فرمودند : تأويل اين آيه هنوز فرا نرسيده است ، رسولخدا ( صلى الله عليه وآله ) به خاطر نياز خود و يارانش ، به آنان [ اهل كتاب با قبول جزيه ، مشركين با قبول فديه و منافقين با پذيرش اسلام ظاهرى با وجود علم به نفاق ( 2 ) ] اجازه [ ى زندگي ] داد ، و اگر تأويل آن واقع شده بود ايشان قبول نميكرد . لكن آنان كشته ميشوند تا آنكه خداى عزوجل توحيد شود وشركى نباشد . » تفسير عياشى 2 / 56 از زراره از امام صادق ( عليه السلام ) ميآورد : « از پدرم دربارهى اين آيه سؤال شد : قَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً ( 3 ) ، حَتَّى لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لله ، همگى با مشركان بجنگيد ، چنانكه آنان همگى با شما ميجنگند ، تا ديگر فتنهاى نباشد ، و دين مخصوص خدا شود ، فرمودند : تأويل اين آيه هنوز نيامده است ، چون قائم ما قيام كند كسانى كه او را درمييابند تأويل اين آيه را خواهند ديد ، و دين حضرت محمد ( صلى الله عليه وآله ) تا بدانجا كه شب