و الظاهر أن سيرتهم على اتباعها ، من غير تقييد بإفادتها للظن فعلا ، و لا بعدم الظن كذلك على خلافها قطعا [ 1 ] .
شرح
2 - شارع مقدّس از اين طريق عقلا منعى ننموده است و نفرموده است من در تعيين مراد از ظواهر الفاظ تبعيّت نمىكنم و در تعيين مراد خويش در مقام افادهء مقاصد خود طريقهء ديگرى را اختراع نكرده است .
خلاصه : شارع نفرموده است كه من به طريقهء عرف صحبت نمىكنم .
در اين باب تفاصيلى هم هست كه آنها را ذكر مىكنيم .
[ 1 ] - قبلا يادآور مىشويم كه به يك اعتبار ظن به چهار نوع تقسيم مىشود :
ظنّ شخصى ( ظنّ فعلى ) ، در برابر ظنّ نوعى .
ظنّ خاص ، در برابر ظنّ مطلق .
ظنّ نوعى آن است كه براى نوع و غالب مردم حاصل مىشود امّا ظنّ شخصى براى فرد و شخص حاصل مىگردد .
ظنّ خاص به ظنّى مىگويند كه غير از دليل انسداد ، دليلى بر حجّيّت آن داشته باشيم مانند ظنّ حاصل از خبر واحد .
و هر ظنّى كه حجّيّت آن مستند به دليل انسداد باشد در اصطلاح اصوليّون به آن ظنّ مطلق مىگويند .