و همين آيه با چنين ديدگاه ، سازگار نيست .
پس آيه اقتضاى صغراى استدلال را دارد كه عبارت از لزوم اطاعت است و زمانى كه صغراى استدلال اين باشد آن نتيجهاى را كه ذكر مىكنند نخواهد داشت ؛ حتى اگر همهء آن مقدمات استدلال را بپذيريم . بلكه نتيجه اين گونه مىشود كه خاندان پيامبر ، مهتران و امامان هستند ، در صورتى كه آنان به صورت فراگير آن را نمىپذيرند .
البته اشكالات ديگرى نيز وجود دارد كه بايد بيشتر دقت كنى و غافل نشوى . « 1 » گفتنى است كه آن چه گفته شد عين گفتار دهلوى است كه در تحفه اثنا عشريه آمده است . دهلوى بعد از اين گفتار به روايتهاى مختلفى استدلال كرده است .
دهلوى گويد : ابوطاهر سلفى در مشيخه خود از انس روايت كرده كه پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله فرموده است : « دوستى ابوبكر و سپاس از او بر همه امّت من لازم است » .
نظير اين روايت را ابن عساكر از او و به طريق ديگر از سهل بن سعد ساعدى روايت كرده است .
هامش
( 1 ) . روح المعانى : 29 / 33 .