ابوبكر به عنوان درِ مجازى قلمداد شود . چنانچه در برخى اسناد نيز به اين معنا تصريح شده است .
گويى مردم به هنگام فرمان بستن درها ، درها را بستند و دريچههايى ايجاد كردند كه از طريق اين دريچهها ، راه وارد شدن به مسجد را نزديك كنند و پس از آن ، به بستن اين دريچهها نيز امر شدند .
از اين رو اين روش جمع بين دو حديث ، مشكلى ندارد .
ابوجعفر طَحاوى نيز در كتاب مشكل الآثار ( در ابتداى جلد سوم آن ) اين دو حديث را به همين روش جمع كرده است .
ابوبكر كلاباذى نيز در كتاب معانى الاخبار ، دو حديث مذكور را به همين روش جمع نموده و تصريح كرده است كه خانه ابوبكر درى در خارج از مسجد داشت و خانه على درى جز همان درى كه به داخل مسجد باز مىشد ، نداشت و خدا داناتر است . « 1 » ابن حجر عسقلانى نيز در القول المسدّد چنين سخنى را گفته است .
جلال الدين سيوطى آن را ذكر كرده و با آن موافقت نموده است « 2 » و قسطلانى نيز خلاصه آن را در مقام جمع بين دو حديث بيان كرده است . « 3 »
هامش
( 1 ) . فتح البارى : 7 / 18
( 2 ) . اللآلى المصنوعه : 1 / 318 - 321
( 3 ) . ارشاد السارى : 8 / 147