روايات به همان روشى است كه حديث ابوسعيد خُدرى - كه تِرمذى نقل كرده است - بر آن دلالت دارد ، آن جا كه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله به على عليه السلام فرمود :
لا يحلّ لأحد أن يطرق هذا المسجد جنباً غيري وغيرك ؛
بر احدى غير از من و تو حلال نيست كه در حال جنابت در اين مسجد رفت و آمد كند .
معناى حديث اين گونه است كه درِ خانه على عليه السلام به سمت مسجد باز مىشد و خانهاش جز اين در ، درِ ديگرى نداشت . بنابراين ، پيامبر دستورِ بسته شدن آن را نداد .
مؤيّد اين حديث ، حديثى است كه قاضى اسماعيل در كتاب احكام القرآن از طريق مطلّب بن عبداللَّه بن حنطب روايت كرده است . وى مىگويد : پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله به كسى جز على بن ابى طالب اجازه رفت و آمد به مسجد را در حال جنابت نداد ؛ زيرا كه خانه او در مسجد بود .
بنابراين ، خلاصه جمع بين اين دو دسته از روايات اين گونه مىشود كه امر به بستن درها دو بار صورت گرفته است . در مرحله نخست على عليه السلام به خاطر آن چه ذكر شد استثنا شده است و در مرحله دوم ابوبكر استثنا شده است . ولى اين جمع صورت نمىپذيرد مگر آن كه درِ خانه على عليه السلام به عنوان درِ حقيقى و دريچه خانه
نگاهى به حديث سد الأبواب (فارسى) — صفحة 95
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص٩٥