او داراى شايستگى خلافت و امامت بعد از پيامبر است و افراد ديگر چنين شايستگى ندارند . از اين رو پيامبر صلى اللَّه عليه وآله فقط دريچه خانه او را باقى مىگذارد ، نه دريچه خانه ديگران را و همين مطلب دلالت دارد كه ابوبكر از همان جا براى نماز خارج مىشد . ابن منير نيز اين حديث را به همين صورت بيان كرده است . « 1 » اين حديث را قسطلانى در بخش « مناقب » به گونهاى ديگر مطرح مىكند و مىنويسد : گفته شده است كه اين حديث كنايهاى به خلافت ابوبكر دارد ؛ چرا كه اگر معناى حقيقى آن اراده شود كه همان به ؛ زيرا كه صاحبان خانههاى چسبيده به مسجد اجازه داشتند كه از آن دريچهها به مسجد وارد شوند . پس پيامبر صلى اللَّه عليه وآله به جهت توجّه مردم به امر خلافت دستور داد كه اين « دريچهها » جز « دريچه » خانه ابوبكر بسته شوند ؛ چرا كه ابوبكر از آن دريچه براى نماز مىآمد .
و اگر معناى مجازى حديث اراده شود ، كنايه از خلافت و بستن دهان مردم خواهد بود كه امر خلافت را طلب نكنند ، نه اين كه ممانعت از عبور مردم و سرك كشيدن آنها به مسجد باشد .
توربشتى در اين مورد مىگويد : به نظر من ارادهء معناى مجازى حديث قوىتر است ؛ زيرا از ديدگاه ما اهل سنّت صحّت ندارد كه
هامش
( 1 ) . ارشاد السارى : 2 / 128 و 129