كرده است ، به گونهاى كه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله آن را تحمّل نكرد و در برابر او اين سخن را فرمود .
دليل دوم :
اين توجيه با فصاحت و حكمت پيامبر صلى اللَّه عليه وآله تناسبى ندارد ؛ زيرا پيامبر صلى اللَّه عليه وآله هيچ وقت چيزى را به خلاف آن تشبيه نمىكرد و چيزى را به ضدش مانند نمىنمود ؛ بلكه حضرتش همواره تشبيه را فقط در جاى خودش قرار مىداد . بنا بر اين ، ترديدى نيست كه زنان مصر در زمان يوسف خدا را عصيان كردند ؛ چرا كه هر كدام از آنان از يوسف آن چيزى را مىخواست كه ديگرى هم مىخواست ، و هر كدام از آنان كه مجذوب او شد ، ديگرى نيز مجذوب وى شد .
بنا بر اين اگر عايشه ، در اين مورد پدرش را از پيامبر صلى اللَّه عليه وآله دور مىكرد و شرف آن مقام ارزشمند را براى او نمىخواست و به محبّت رياست و مقام و الا فريفته نمىشد ، قطعاً پيامبر صلى اللَّه عليه وآله در تشبيه او به زنانِ مصر در زمان يوسف ، مَثَل و تشبيه را در غير جاى خودش قرار داده بود ، در حالى كه مقام و شأن پيامبر صلى اللَّه عليه وآله والاتر از اين است ؛ زيرا كه چنين امرى يك نقص به شمار مىآيد .
پس در اين جا ثابت مىشود كه آن چه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله فرمود ، فقط به خاطر مخالفت عايشه بود كه بىاجازهء آن حضرت به پدر خود
چگونگى نماز ابوبكر به جاى رسول خدا (ص) ( فارسى) — صفحة 128
مساهمون: السيد علي الحسيني الميلاني
ص١٢٨